Murat Hüdavendigâr hazretleri tam bir dâvâ adamıydı ve dâvâsına hizmet ederken beklentisizdi; devlet ve servet derdinde değildi. Hep ordusunun başında ve muharebe meydanlarındaydı ama aynı zamanda tekyedeki bir derviş kadar ibadet düşkünüydü. Bir gün hocasına gelip, “Siz nasıl oluyor da ilk tekbirde Kâbe’yi görebiliyorsunuz; ben senelerdir uğraşıyorum ama ancak ikinci veya üçüncü tekbirde Kâbe önümde beliriyor.” demişti. O kadar berrak ve Allah’la irtibatlı bir gönlü vardı ki; pusulayla değil de, kendi kalb gözüyle ayarlıyordu kıbleyi. İmam bir tekbirle hemen namaza durduğundan onun da gördüğünü zannediyor ve diyordu ki, “Ne mutlu sana, sen daha ilk tekbirde Kâbe’yi görüyorsun, ben çocukluğumda yaptığım hatalardan mıdır nedir, iki veya üç tekbir almadan göremiyorum onu!”

İşte, milletin başı bu.. milli ruh kökü bu.. kökü kuruyası zalimlerin kuruttukları kök bu!..

Anlıyor musunuz bir kısım nankörlerin kendi değerlerini, kendi ruh ve mânâ köklerini ne ölçüde baltaladıklarını ve o muhteşem çınarı nasıl kuruttuklarını!.. Anlıyor musunuz nereden nereye geldiğimizi, hayır gerilediğimizi!..

dogru soze ne denır!..