Mintanı var, ölüm tutmaz kumaştan
Kendini doğuştan gerçeğin mümessili gibi görenlerin, başkalarının gerçekliğine karşı ne kadar ölçüsüz bir kabalık geliştirebildiklerini ibretle izliyoruz.
Yeryüzünün en alçak kişilikleri, insanlara en çok tepeden bakanlar oluyor aynı zamanda. İrtifâ dersini yeniden okumalıyız!
Özgürlüğün esasına "Benim istediğim gibi..." formülasyonlarıyla gidilemeyeceğini idrak edebilmek meğer ne kadar zormuş!
Kendi yalıtılmış hayatlarının içine gömülerek yaşayan ve başka hayatlarla neredeyse hiç teması olmayan insanlar, hayatın bütünü hakkında akıl almaz bir rahatlıkla esip gürlüyor.
Gerçeğin kılığına en kolay giren yalanlara "vehim" diyoruz.
Birilerini sürekli cahil bularak bilge, düşük bularak yüksek, sahte bularak gerçek, boş bularak dolu olabileceğine inanan, acayip pratik insanlıklarla dolu her yer...
Kendini ahlak timsali gören milyarlarca insan, faili meçhul bir ahlaksızlığın hüküm sürmekte olduğu bir gezegende güya mahsur kalmış durumda... Hesap mı yanlış, matematik mi aciz?
Ömür; insan, kalıbının içini insanlıkla doldurabilsin diye...
Tek kârı dünyadan kâm almak olanlar, vaktiniz dolunca kazancınızı nereye götüreceksiniz?
Elma çürüyor, yaprak sararıp dökülüyor, çiçek soluyor, vadesi dolan gidiyor. Her şey hayatın gerçek istikametinin ne tarafa doğru olduğunun bir nişanesi... İstersen gözlerini sımsıkı kapat, çevrene ördüğün karanlık bile bunu biliyor!
"Ölmekten çok korkuyorum" dedi yaşlı adam. "Bari biraz yaşasaydın!" dedi yanındaki.
Kendine bir mezar taşı yaptırıp evinin baş köşesine koymuştu. Ölüm geciken bir misafirdi onun için.
İmam "Mevtayı ömr-ü hayatında nasıl bilirdiniz?" diye sordu cemaate. Biri boşta bulunup "Çok hazır cevaptı" dedi. "İyi o zaman" dedi imam, "lâzım olacak!"
Yine bayram geldi, yine kabristana gideceğiz ve yine kabristan kapısında verdiğimiz selama o taraftan bir "aleykümselam" diyen çıkar diye ödümüz patlayacak.
Kabristan, ölümün gizemli fragmanıdır.
"Öyle konuşuyorsun ki içim kararıyor birader!" dedi biri. "Peki sustuğumda ağarıyor mu?" dedi diğeri.
Her cümlenin sonuna ünlem yerine ibret olsun diye bir servi ağacı dikiyordu.
İki dizi arasına, "Teferrüc eyleyivardım sabahın sinleri gördüm/Karışmış kara toprağa şu nazik tenleri gördüm" diye bir paragraf açsın mı Yunus?
Bir mezar taşı diğer mezar taşının kulağına eğildi, "Buralar hep istimlak edilecekmiş" diye fısıldadı. "Desene sonumuz geldi!" dedi diğeri endişeyle...
"Bir kere yaşadım ama" dedi meczup, "çok kere öldüm!"
gökhan özcan
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Mintanı var, ölüm tutmaz kumaştan
Mintanı var, ölüm tutmaz kumaştan
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi