Hükümetin Kürt Açılımını açıklamasının ardından konu hararetle tartışılmaya başlandı. Daha doğrusu hiç bitmeyen tartışmalar daha da bir ivme kazandı.
Süreç işlerken süreci en fazla Milliyetçi Hareket Partisi eleştiriyor. Hatta bugün basına yansıdığı kadarıyla, bu meselenin tarafı olabilecek her kesi “kötü adam” ilan edeceklerini belirtiyorlar.
Milliyetçi Hareket Partisi’ni, taşıdıkları hassasiyetler açısından haklı gördüğümü ancak şu anki tepkilerinin de biraz abartılı olduğunu düşünmekteyim. Bir hatıramı anlatarak ne demek istediğimi biraz daha müşahhaslaştırayım.
Çocukluğumun hangi yaşlarıydı hatırlamıyorum. 1984 veya 1985 yıllarıydı. Bir köye misafir olmuş ve sabahleyin de köy minibüsü ile köyden dönüyorduk. Şehir merkezine kadar şoförümüz Kürtçe bir kaset çaldı. Herkes pür dikkat ve huşu içinde o Kürtçe parçaları dinliyordu. Şehir merkezine gelindiğinde ise şoförümüz hemen kaseti değiştirip bir Türkçe kaset teybe takıverdi.(Anlattığım hikaye bir benzeriyle Vizontele adlı filme de konu olmuştu.)
Yıllar sonra Kürtçe dinlemek serbest oldu. Kürtçe şarkılar serbest olunca ne oldu dersiniz? Kendi gözlemimi söyleyeyim. 2002 yılında Ağrı’da bir yıl kalırken şunu gördüm ki Türkçe parçalar çok daha popüler. İnsanlar Türkçe, Kürtçe ayrımı yapmıyor, beğendiği şarkıyı hangi dilde olursa olsun dinliyor.
Bu mesele gerçekten Türkiye’nin en büyük problemi ve çözülmek zorunda. Meseleyi çözelim derken ülkemiz çözülmesin diyenlerin hassasiyetlerini paylaşmakla birlikte, Çanakkale savaşı ve kurtuluş savaşını omuz omuza, birbirine kenetlenerek kazanmış Anadolu insanının çözülebileceğine ihtimal vermiyorum.


M.Veysel Zortul ¬