Gerek iş ortamı, gerekse sosyal hayatımda yaşadığım ve yaşamaya devam ettiğim iç huzursuzlukları, anne ve babamın kısa zaman önce hastalıkları sebebiyle kendimi son birkaç aydır oldukça mutsuz hissediyordum. Melankolik bir ruh halim hep oldu fakat şimdiye kadarki psikolojik/sinir-stres hali hiç bu kadar uzun sürmemişti.
İşte bu sebeplerden son birkaç aydır işin içinden nasıl çıkacağımı düşünüp durdum. Kendimi ve hayatı her zamankinden daha ciddi sorgulamaya başlayıp bazı kararlar aldım. Aşırı derecede kullanmıyor olsam da içkiye samimi bir şekilde tövbe ettim. İş yoğunluğundan dolayı her hafta gidemesem de cuma namazlarına gitmeye çalıştım. Halen devam ediyorum ve edeceğim. Namaza başlamaya karar verdim. Şu sıralar eksik bildiğim namaz surelerini tamamlamaya çalışıyorum.
Her sabah besmele çekerek yatağımdan kalkıyorum. Aklıma geldiği her an Ayetel Kursi, Fatiha gibi bildiğim sureleri/duaları içimden okuyorum. Namazı halen 5 vakit kılmasam da en azından her gece yatsı namazını kılıp yatıyorum.
Ben sosyal bir insan değilim. Evden işe, işten eve gidip gelen biriyim. İçinde bulunduğumuz devirde ağzı dualı, inançlı/imanlı olmak büyük kitleler tarafından malesef gerici zihniyet olarak nitelendiriliyor. Bu düşünceler gibi kibirli insanları mümkün olduğunca hayatımda görmek ve tanımak istemiyorum. Lakin bu insanların çevremde olması son zamanlarda aşırı derecede sinirli olmama sebep oluyor.
Peki bunları neden anlatıyorum?
Sizler gibi insanların hayatımda eksikliğini hissediyorum. Fırsat buldukça sizlerle sohbet edebilmek, sizlerden bir şey öğrenebilmek için burada olacağım. Umarım her dilediğiniz gönlünüzce olur arkadaşlar.
