Ağlayamazsa unutmaz insan...
Sol elimi elinde gördüm rüyamda. Sabah yollarında dedim ki kendime ve dükkan önlerine sığınmış kedilere; madem yoksun, biraz da sol elime alayım sigarayı, o donsun.
Kuşlar açlıktan kendi ayaklarını yemiş, yalancı bir aydınlık günü erken başlatmış, umutsuzluğun boyu bileği geçmiş. Arkama bakıyorum, hiçbir köşede yoksun. Bakıyorum, değiştirecek bir yolum da kalmamış.
Anlattım ve dinledin günlerce. Çocukluğumun güzel zamanlarına ait ne varsa, akide kavanozu gibi dizdin bir bir gözlerimin önüne.Buz kemirdim ben seninle.Sana kızabilmek ne mümkün? Seni sevmemek ve burnumu sızlatan orada kalmışlığını söküp atabilmek; ne mümkün?
Harun Yılmaz /Rahatsız Yazılar