Dil, görünüş itibarı ile bir et parçasıdır. Ama vücuttaki bütün azalar aslında dilin tasarrufu altındadır. Onun için denilmiştir ki: Her sabah, bütün azalar dile şöyle hitap ederler: “Ey dil; Allahu Zülcelal’den kork ve O’nun Resulünden utan. Önüne her geleni söyleyip de bizi mihnet, meşakkat ve azaba atma. Daima Allahu Zülcelal’e ve O’nun kullarına karşı doğru ol. Sen doğru olursan, biz de doğru oluruz. Eğer doğru olmazsan, sen de bizimle beraber ateşte yanarsın.” Konuştuğumuz şey, ya dünyamıza ya da ahiretimize menfaat vermelidir. Malayani konuşmalarla, yani ne dünyasına ne de ahiretine faydası olmayan konuşmalarla vaktini geçiren kimse, günah sahibi olur.

Nitekim Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) hadisi şerifte şöyle buyurmuştur: “Allah’a ve ahiret gününe iman eden, ya hayır söylesin ya da sussun.” (Buhari) İnsan, gerekmediği müddetçe konuşmaktan kaçınmalıdır.
Böylece dilinin afetlerinden kendisini muhafaza etmiş olur.

Ukbe bin Amir (ra), Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’e gelerek: — Ya Resulellah! Kurtuluş nedir? Diye sordu.
Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) buyurdu ki: — Dilini muhafaza et, evine git ve günahlarına ağla! (Tirmizi) İnsan daima dünyasına ve ahiretine menfaatli olacak işlerle meşgul olmalıdır. Malayani konuşmalar yapan kişi, muhakkak hata yapar. Onun için bizi Allahu Zülcelal’den uzaklaştıracak olan şeylerden kendimizi muhafaza etmemiz lazımdır. Konuştuğumuz zaman, elimizden geldiği kadar hayırla konuşmamız lazımdır. Gıybet ve koğuculuk yaparak, Allahu Zülcelal’in razı olmayacağı şeylerle vaktimizi boşu boşuna harcamamalıyız.

Diliizi kessek konuşamayız:D

böylelikle cennetlik oluruz çözüm işte:D:D