Bilinen ilk Türkçe Kur'an meali
Sâmânoğulları lideri Mansûr b. Nuh'un döneminde yapılmıştır.
Kur'an meali özellikle Selçuklu dönemlerinde
bilim ve sanat dilinin Arapça ve Farsça olması sebebiyle fazla rağbet görmemiştir.

Bugünkü anlamda yaygın olan Türkçe tefsir ve meal geleneğinin,
Tanzimat döneminde (1839-1876) başladığı söylenebilir.
Bu dönemde gerçekleştirilen ve nicelik açısından sınırlı olan tefsirî meallerdeki çeviriler
genellikle Farsça'dan Türkçe'ye kazandırılmıştır.

Alak, Kalem, Müzzemmil, Müddessir ve fatiha gibi ayetler indiğinde,
insanlık çeşitli fikir akımları, vehimler, efsaneler
ve felsefî görüşler üzerine oturmuş yanlış tanrı telakkilerine sahip idiler.

İnsanların bir kısmı Aristo'nun
"Şüphesiz Allah kâinatı yarattı. Ondan sonra onu kendi haline bıraktı.
Zira Allah, daha aşağı olan bu âlemle uğraşmaktan münezzehtir.
O ancak kendi zatını düşünür”
şeklindeki görüşünü benimsemişti.

Başka bir kısmı da kullarına karşı öfkeli, onlara sürekli hileler hazırlayan
ve onlardan intikam almak için fırsat kollayan bir tanrıya inanıyorlar
ve bu tanrının öfkesinden kurtulabilmek için
Yunan mitolojisindeki Olimpos tanrıları gibi,
aracı ve şefaatçi ilâhlar ediniyorlardı.

Sanki günümüzde edinmiyorlar

Sanki bana hitap ediliyormuş gibi geliyor.
Tek ben değilim umarım böyle hisseden.

hurûf-ı mukattaa (ayrı ayrı harfler) Elif Lam Mim gibi...

“Bu Kur’an, şu gördüğünüz harflerden yapılan kelime ve cümlelerden oluşmaktadır. Siz harfleri de biliyorsunuz. O halde haydi yapabiliyorsanız siz de böyle kelime ve cümlelerden oluşan ve Kur’an’a benzeyen bir kitap yazın!”

denilmek istenmiştir.


En çok bu anlamını beğendim.
Müteşabih, yani birden fazla anlama gelebilen ayetler.
En doğrusunu Allah bilir.

İmâm-ı Rabbânî önce Selef âlimleri gibi düşünürken
bilâhare Allah Teâlâ’nın kendine,
bu harflerin mâna ve sırlarından bir kısmını açtığını;
böylece “müteşâbihatın mânalarının, Allah’ın bildirmesiyle bilinebileceğini
ve bunların,
açık mânalı âyetlerin (muhkemât) özü ve amacı olduğunu”
anladığını ifade etmiştir (Mektûbât, I, 296).

Şu Kur'an'ı kendilerine paye çıkarmak için kullananlar var ya...

"Allah onların kalplerini ve kulaklarını mühürlemiştir.
Gözleri üzerinde de bir perde vardır.
Onlar için büyük bir azap vardır."
BAKARA ﴾7﴿

Bu ayette söz konusu edilen 'kalp',
kan dağıtan organ kalp değildir.
O dönem araplar yürek'i düşünme merkezi tefekkür merkezi olarak biliyorlardı.
Akıla da zamanla kalp demişlerdir.
Burada düşünmenin merkezi beyin kasdedilmektedir.

"Allah onların kalplerini ve kulaklarını mühürlemiştir.
Gözleri üzerinde de bir perde vardır.
Onlar için büyük bir azap vardır."
BAKARA ﴾7﴿

Peki Allah inkarcılaın kalplerini ve kulaklarını kullanmalarına izin mi vermiyor ?
Hayır,
bu onların kendi tercihi.
Herkes seçiminde özgür.
Allah'a doğru bir adım atıp da reddedilen olabilir mi ?
O'ndan daha merhametli kim var ?

Kalplerinde münafıklıktan kaynaklanan bir hastalık vardır.
Allah da onların hastalıklarını artırmıştır.
Söyledikleri yalana karşılık da onlara elem dolu bir azap vardır.
﴾BAKARA 10﴿

Münafıklar insan kandırmaktan bıkmazlar.
Dünyalık çıkarları için ömür boyu yalan söyleye söyleye,
kalpleri ve dilleri buna alışmış, vazgeçemiyorlar.
Bu kalplerinde Allah korkusu olmamasından kaynaklanıyor.
Allah'tan ancak inkarcılar korkmaz.
Allah da bu hastalıklarını artırmalarına izin verir.
Çünkü Allah bütün kullarına adil ve adaletlidir, ayrım yapmaz,
kim neyi tercih edip istiyorsa verir.
Tabi bu dünyada,
fasıklar din günü ne yapacaklar Kur'an'da yazıyor, okuyalım.

Allah bir sivrisineği,
ondan daha da ötesi bir varlığı örnek olarak vermekten çekinmez.
İman edenler onun, Rablerinden (gelen)bir gerçek olduğunu bilirler.
Küfre saplananlar ise,
"Allah örnek olarak bununla neyi kastetmiştir?" derler.
Allah onunla bir çoklarını saptırır, bir çoklarını da doğru yola iletir.
Onunla ancak fasıkları saptırır.
﴾BAKARA 26﴿

İman veya inkâr, hidayet veya sapma,
hayır veya şerden birini seçen insandır,
insanın seçtiğini yaratan ise tek yaratıcı olan Allah’tır.
Doğru yolu bulma veya sapma,
seçim ve tercih yönünden kula
yaratma yönünden ise Allah’a aittir.