Kulum beni nasil bilirse ben öyleyim..

Bir gün Yahya Peygamber yolda giderken İsa Peygambere rast geldi. Gördü ki, Hazret-i İsa (a.s) güler yüzlü, hoş gönüllü ve büyük bir sevinçle gelmektedir. Meğer ki, Yahya Peygamber Hazretleri daima kırgın mahzun bir gönül ve yaşlı gözlerle korku ve ürperti içinde olurlarmış. Hz. Yahya (asm), Hz.İsa'nın (asm) bu hali karşısında şöyle buyurdular:
- Ey İsa ! Sanki yüce Allah'ın kahır ve azabından emin olmuş ve hiç korkmuyormuş gibi güler yüzlü ve sevinçli yürüyorsun !
İsa Hazretleri de :
- Ey Efendi ! Sen de sanki yüce Allah'ın lütuf ve rahmetinden ümidini kesmiş, fazlını, ihsanını ve yardımını unutmuş gibi gamlı ve korkulu geziyorsun , der.
Bu farklı görüşler karşısından birinden birisinin yanlış fikirli olduğu düşüncesi ağır basar. Kimin doğru kimin yanlış fikirli olduğunu öğrenme arzusu oluşur. Ve iki peygamber de aralarında hangisinin tavrı, daha güzel ve faziletlidir diye Cenab-ı Hak tarafından hükmedilip bildirilinceye kadar her ikisi de yerlerinden ayrılmamak ve kalkıp, başka bir yere gitmemek üzere anlaşırlar.
O anda Cebrail (a.s) gelir. Bunlara selâm verip aziz ve celil olan Allah u Teâla'dan haber getirdiğini bildirir.
Kâinatın Rabbi şöyle buyurur :
- “Yaratılmışların sevgilisi ve âdem oğlunun yanında ulu ve yüce olanı, hakkımda zannı iyi olandır.”
“ Ene inde zannî abdî bî.”
“ BEN, KULUM BENİ NASIL ZANNEDİYORSA ÖYLEYİM.”
Bu cereyan eden hadise, her meselede hüsnü zan beslememizi bize öğüt vermiş oluyor. Her şeyi iyiye yorumlamanın doğru bir davranış olduğunu gösteriyor.

BEN, KULUM BENİ NASIL ZANNEDİYORSA ÖYLEYİM.”
Bu cereyan eden hadise, her meselede hüsnü zan beslememizi bize öğüt vermiş oluyor. Her şeyi iyiye yorumlamanın doğru bir davranış olduğunu gösteriyor.

Allah razı olsunnn

çok manidar bir kıssa...
emeğine sağlık

ALLAH razi olsun abicim inşallah çok manidar...herşeyi iyiye yormak yorumlamak lazim