Kırsal kesimde yaşam savaşı veren bir aile vardı. Dede, baba, anne ve çocuktan oluşan bu aile oldukça sıkıntı çekiyordu.

Bir gün baba, yılların verdiği yorgunlukla bir köşede oturmaktan başka işe yaramayan dedeyi,
pazar küfesine koyarak nehre doğru yola çıktı.

Nehrin kenarında arkadaşlarıyla oynayan çocuk, babasına ne yaptığı sordu.

Baba "Büyük babanın bize yük olmaktan başka yaptığı bir şey yok. Onu bu küfe ile beraber nehre atmaya karar verdim" dedi.

Çocuk heyecanlanarak atıldı. "Aman baba, küfeyi atma. Çünkü bir gün gelip sen de yaşlandığında o küfe bana lazım olacak"

Ayy içler acısı ama gerçekk

GÜNÜMÜZDE HUZUR EVLERİ YAŞLI EVLERİDE AYNI İŞLEVİ GÖRÜYOR..NE ACI BİR DURUM , YILLARINI VERDİĞİN, ONCA ZAHMETİNİ GÖRÜP, GÖZÜNÜN NURU GİBİ BAKTIĞIN EVLATLARIN BİR GÜN SENİ BÖYLE YERLERE BIRAKIYORLAR...İYİKİ BİZİM BURALARDA HUZUR EVİNE YAŞLI BIRAKMAK ÇOK AYIP BİR ŞEY..DAHA ANNE BABASINI HUZUR EVİNE BIRAKANINA RASTLAMADIM, ÇOK ŞÜKÜR... ALLAH RASTLATMASIN..

ÇOk şükür abla , ama onada az kalmıştır bu zamanda merak etme .. Ayy bi anne olarak düşünüyorum da , benim 10 aydır ne çektiğimi bi Allah görüyo , evladımın da bana aynı şeyleri yapması , Rabbim göstermesin , Allah evlatlarımıza merhamet ALLAH korkusu versin .. Allah korkusu olan yapamaz diye düşünüyorum , sen ne düşünüyosun abla ?
Niye böyle oluyo ki ?
İnsan çok nankör heralde ...

Ahh Ahh şimdi nereden başlasam..Bizler toplum olarak bu acımasız günlere çabucacık gelmedik, zaman içinde geldik, zaman içinde getirdiler bizi ..ellerimizden saklı değerlerimizi sinsice çektiler farkına bile varamadık..10 yılda 15 milyon genç yetiştirdiler önce, büyüklerinin yanında ayak ayak üstüne atmaktan çekinmeyen, modernleşme adına saygıdan yoksun genç yetiştirdiler..islam kültürü ve ahlakı küçük görüldü... babaannelerimiz büyüklerimiz ellerindeki adap kitaplarını hatta kur'aı toprağa gömmek zorunda bırakıldı..
Duvarlarımızdan panolarımız kaldırıldı..Bu evlerin içi ve duvarları birer aile terbiyecisi gibiydi... Duvarın bir yerinde "Yâ Hafîz" bir başka yerinde "Yâ Mâlike’l-Mülk" yazısı görünür, başka bir odanın duvarında ise:

“Mal sahibi, mülk sahibi,
Hani bunun ilk sahibi?
Mal da yalan, mülk de yalan
Var biraz da sen oyalan.”

"Bu dünyaya gelen kişi âhir yine gitse gerek
Misafirdür vatanına bir gün sefer itse gerek."

yahut

"Hesap ettim cümle dünya malını
Neticesi bir top beze dayandı." dizeleri okunurdu...

Böyle bir nesil varmış o zamanlar, Allah korkusu islam terbiyesinin içindeymiş.. büyüklere "öf" bile demek en büyük günahlardan, daha ötesi ar sayılırmış..haliyle büyükler baş göz üstünde tutulur hayır duaları alınmak istenirmiş..

Ne saâdet! Bu taraflarda her ülfetten uzak,
Evin büyüğü cedlerle berâber yaşamak!" denirmiş..

Eğer bir toplumda islam medeniyeti varsa o tplumda herşey vardır, eğer yoksa hiç bir şey yoktur, olanlarda sadece birer aldatmacadır, sonu ya hüsran ya ezadır..

sonuç..zararın neresinden dönersek kardır hesabı bu toplumun ıslahını düşnüyrosak,hiç zaman kaybetmeden ellerimizin altındakileri islam terbiyesi ile yetiştirmeye çalışalım..O Habibin razı olduklarında her zaman büyük Rahmetler ve hikmetler vardır..

Katkılarınız için teşekkür ederim Gül-i Cennet ve Yaprak