İnsan, en şerefli bir varlık olarak yaratılmıştır. Yaratıcımız, bu nedenle her zaman insana yakışan bir biçimde yaşamamızı emreder. Duygu, düşünce, sosyal ilişkiler, toplum halinde yaşama, aynı zamanda bir sorumluluk taşımamızı da öğütler.

Yüce Kitabımız, toplumda insanca yaşamamız için gerekli şartları ve özellikleri sıralar. Hayatımızı anlamlandırmak için bize kılavuzluk eder. Nasıl düşünmemiz, nasıl davranmamız gerektiğini ondan öğreniriz. Ona uyduğumuz ölçüde mutlu ve başarılı olacağımızı biliriz. Bir olay karşısında tepkimizi yine onun ışığında belirlemeye çalışırız. Çalışmamız, uyumamız, konuşmamız, insanlarla iletişimimiz. Hayatımızın her dönemine ilişkin bu ilâhî emir ve öğütlere uyduğumuz ölçüde olgunlaşırız.

Bu öğütler nelerdir?

Bu konuda ilk kaynak, şüphesiz Yüce Kitabımızdır. Sevgili Peygamberimizin kutlu sözleri de, yaşantımızda bize yol gösterir, ders alacağımız örnekleri oluşturur. Davranışlarımız yanında, konuşmalarımıza, sözlerimize de dikkat etmek durumundayız.

Ne zaman, nasıl konuşmalı? Nerede susmalı?

Bunu, çoğu kez, olaylar ve davranışlarımız belirler. Sevgili Peygamberimizin temel bir ölçü olarak bizlere öğütlediği bir sözünü unutmamak durumundayız:Ya hayır söyle, ya sus!

Konuşmalarımız; bir işe yaramalı, güzel duyguları, doğru düşünceleri yansıtmalı. Yapıcı, ders verici, gönül alıcı, ara bulucu, yararlı, yol gösterici olmalı. Kısacası hayırlı olmalı. Duygu ve düşüncelerimizi konuşmalarımızla aktarırken, sözlerimiz bu özellikleri taşımalı. Kırıcı olmak, çirkin ve kaba sözlerle karşılık vermek, gıybet etmek, söz taşımak, gevezelik etmek, nerede, nasıl konuşulacağını bilememek, insan için önemli kusurlardandır.

Sözlerimize, çevremizdeki arkadaşlarımız arasındaki konuşmalara bir dikkat edelim. Ne görürüz?

Çoğunu onaylayamayacağımız; yanlış, çirkin, kaba sözler… Ağızlara yakışmayan bu sözler niçin sarf edilir? Niçin boş sözlerle çok kıymetli zaman çar çur edilir? Susmak gereken yerde konuşarak niçin problemler büyütülür, çirkinlikler yayılır, kalpler kırılır?

Ağzımız ve dilimiz, iyi, güzel ve doğruyu söylemek için verilen bir emanettir bize. Bu nedenle onu yerinde ve israf etmeden kullanmak bilincini içimize yerleştirmeliyiz.

Söz var iş bitirir, söz var baş yitirir söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı diyen atalarımız; sözün, konuşmanın, susmanın ölçülerini inancımızdan alarak günümüze kadar taşımışlardır.

İnsanlar konuşa konuşa anlaşır elbette.
Ancak yerinde ve zamanında konuşmak şartıyla.

Alıntı paylaşım

Peygamber efendimiz, (Az konuşmak imandan, çok söz nifaktandır) buyurmaktadır.

Atalarımız;

(Sana senden olur, her ne olursa,
başın selamet bulur, dilin durursa)


Susmak açık bir hikmet ve güzel bir haslettir. Dilin susması kalbin susmasına, kalbin susması Rabbin mağfiretine sebep olur

Ya hayır söyle, ya sus!

Güzel bir paylaşım..

Allah razı olsun kardeşim ben de konuyu bi hadisle tmamlamak istiyorum. BİR GÜN SAHABERLERDEN BİRİ SAVAŞTA YARA ALMIŞ VE ABDEST ALMASI GEREKİYO YARASI VAR SU DEYİNCEDE ACI CEKİYO NEYAPACAGINI BİLMİYOR 2 SAHABE ABDEST ALMASINI SÖYLÜYOR ABDEST ALAN SAHABE ACIDAN ÖLÜYOR (ŞEHİT OLUYOR aLLAHU-ALEM) aLLAH RESULÜ DUYUYOR VE O 2 SAHABEYE DİYORKİ aLLAH SİZİ KAHRETSİN BİLMEDİGİNİZ Bİ KONU HAKKINDA NEDEN KONUŞUYORSUNUZ. eyer yazı anlatımım varsa Allah afftsin beni.

teşkler reyhan aplacım

gerektiği yerde konuşmak gerektiği yerde susmak bu ince nüansı tutturursan alsana iyi bi müslüman

allah razı olsn canm ablamm

söz gümüşse sukut altındır..
;ey dilim seni dilim, dilim edeyim.. başıma ne gelirse senden bileyim...;

her zaman haddimizi aşmamakta dini bir vecibedir derim...

İnsanlar konuşa konuşa anlaşır elbette.
Ancak yerinde ve zamanında konuşmak şartıyla.
allah razı olsun