Arada Bir Çok Bunaldığınızda...
Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı...
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde..Deniyordu ki;"arada birçok bunaldığınızda
hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...Ama "kendi ölümümüzü ve cenazemizi"düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...
Diyordu ki; "bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizidünyayı
terkettiğinizde oluşacak boşluğusevdikleriniz ve sizi sevenler için
öneminizi anlayacaksınız...özellikle insanların sizin için neler
söyleyeceklerinionlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın...
O andan geriye dönme şansınız olmadığınıhayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün...
Tekrar sarılmabir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin...
Dünyadaki küslüklerinayrılıklarınkavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...
Bırakın canınız yansınbırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz.. Oradao musalla taşında düşünün kendinizi...Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım...
Eşimioğlumuannemibabamıkardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine...birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini...hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı...görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu...
Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu
perperişan...Koca çınar babacığımbelli belirsiz dualar okuyorduo gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla...Annemciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
Kardeşlerimakrabalarım"çok erken gittidoyamadı oğluna.."diyordu
acıyan ses tonlarıyla...Ve dostlarım...Onlar da şaşkındı.Bazısı"daha dün birlikteydiknasıl olur.."diyordu...Bunları seyredip onlara "hayır ölmedimburdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup...Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...
Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...Belki de hiç aklımıza
gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştıne de isteğim...Almam gereken dersi ve mesajı almıştım...Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum...
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum...Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik...Biraz kendime geldikten sonra devam
ettim hayatımın en zor hayaline...Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı...Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında...Onlarda bıraktığım izleriyaşananları ve
yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktımsenaryo bana ait olarak...Yaşarken neler yazmıştımölümümle neler okuyacaktım...
Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığımölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildideşifre etmem gereken metin...
Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu...Özleyecektiyokluğumu
hissedecekti..ağlayacaktı aklına geldikçe...Belki ölümün ne anlama
geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları...
Ama hayal bu ya18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu..."hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni...Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle...Bak mezuniyet törenimde
de babasızdım...Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine..."
diyecek canı yanarak bir köşede...
Sevgili eşim...Benim muhteşem hatunum...Nasıl dayanır bensizliğe ?...
O kibenim için herşeyini feda edip koşmuştu bana...Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı...Bir daha " Seni seviyorum "
diyemeyecekti...Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı...Ve her
gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne...Her sabah da bensiz
başlayacaktı koca gün...Tek cümlesi takıldı o an içime; "Oyunbozanlık
yaptın be böceğimhani beraber ölecektik ?..."
Babam-annemo bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey
yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar...Helaldi şüphesiz
hakları...Bilerek hiç kırmamıştım onları...Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım....Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak...Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek...
Diğerlerine geçmiyorum...Bu yazıyı şu an yazıyı sizlerle paylaştığıma göre"diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...Düşününbirgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza"ölmüş" diye...Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...Eşim şu an yanımda ağlıyorsanki gerçekmiş gibi...Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın
kıymetini "göstermekti...Benim de öyle...Lafı çok uzattım farkındayım...
Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar
girintili çıkıntılı...Ben o gün kurduğum o hayallecanımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM...Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"...Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...
Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmişoyun perde demişti..
Peki ya hayal değil degerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak
üzere kapansaydı...İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı...Belki gerildinizkötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence...Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim...Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...
LÜTFEN ARADA BİRBURADAN ALDIKLARINIZI TARTINDÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI
GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah'tan başka bilen yok... İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapınertelemeyin...
Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin...
Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...
Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama sevginizi ve verdiğiniz değeri
haykırın onlara iş işten geçmeden...
Ve en önemlisi; VERDİĞİ -VERMEDİĞİALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİNTEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A..
Ölümü hatırlamak çok iyidir. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
(Ölümü çok hatırlayın ölümü çok hatırlayanın kalbi ihya olur ölümü de kolaylaşır.) [Deylemi]
(Ölümü çok anmak insanı dünyadan çeker günahlardan sıyırır.) [İbni
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Kendi Cenazeniz !!!
Kendi Cenazeniz !!!
![[Resim: urjn1.jpg]](http://t1311.hizliresim.com/1h/p/urjn1.jpg)
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi