![[Resim: 5%2B01%2B2015%2B-%2B1.gif]](https://lh3.googleusercontent.com/-fj4IdYen4Tk/VO9qlkyTH4I/AAAAAAABirY/LMgSLCcpLtE/w279-h454-no/5%2B01%2B2015%2B-%2B1.gif)
Bazı insanları ilk gördüğümüz anda, severiz.. kanımız kaynar..
Tek bir selamları , bir bakışları yeter.. onları çok önceden tanıyormuş hissine kapılmamıza..
Sevginin dili yoktur, cinsiyeti yoktur, ırkı yoktur, yaşı yoktur..
Canımızdan öte can olarak görürüz..
Tabii bazılarına da bir tülü kanımız kaynamaz..
isterse dünyanın en iyi insanı görünümünde olsalar.. bize uzaktırlar..
İçimiz uzaktır, yüzü yabancıdır.. sözü yabancıdır.. sevemeyiz bir türlü.
Bu ister gerçek yaşamda olsun, ister sanal alemde olsun..
ruhun varlığını hissettiğimiz her yer için böyle..
Hatta şu an bu yazıyı okurken dahi o sıcaklığı ya da uzaklığı yürekten hissedersiniz..
Hiç düşündünüz mü, araştırdınız mı niçin böyle olduğunu..
Hz. Aişe annemizden rivayetle hadis-i şerif bunun cevabını veriyor..
Ruhlar, donatılmış askerlerdir. Ezelden tanışanlar birbirini severler, birbiriyle uyuşamayanlar da bir türlü anlaşamazlar. (Buhârî.)
![[Resim: avatar_1657.gif]](http://www.islamiforum.net/uploads/avatars/avatar_1657.gif){kind=avatar}
