Ölüm tarihiyle doğum tarihini çıkarıyorum ve karşıma hemen hemen her yaş çıkıyor... Benim yaşımda ölenler, kardeşimin yaşında ölenler, dedemin, halamın, oğlumun, karşı komşunun, yeğenimin, postacının... Her yaştan insan yaklaşık 1,5 metre aşağımda yan yana dizilmişler...
Kabristanda ses yok...

Kiminin dedesi, kiminin anne ya da babası, kiminin arkadaşı şu an yerin bir küsür metre altındalar... Bütün yakınları kendilerini yalnız bırakmış durumdalar... Kendi elleriyle toprak altına bırakıp oracıktan uzaklaşmışlar...

Subhanallah...!
Kabristan ve şehir...
Kabristan duvarının hemen arkasında hayat cıvıl cıvıl...
Büyük mağaza vitrininde elbise beğenenler...
Minibüs durağında kuyrukta olanlar...
Simit satanlar...
Düğün konvoyu...
Kabristanın yanında gençlerin geyik muhabbetleri...

Yürüyen her insana bakıyorum... dört tarafında birer melekle yürüdüklerini görüyorum... Ama kendileri meleklerin farkında bile değiller... Nereye gitseler yanlarında, önlerinde ve arkalarındalar... Ama farketmiyorlar bile...!
Subhanallah...!
Gün gelecek kendilerini de buraya ağırlayacaklar...
Mezar taşlarına yazılacak yazı kendimi bildim bileli aynı...
114 sure varken her ne hikmetse Fatiha suresi mezar taşlarını işgal etmiş... Acaba bu yerin altındakilerin talebi mi yoksa ölü sahibinin istek ve arzusu mu? Şimdilik bunu düşünmek istemiyorum...

Ölüler diyarının sessizliğini şehrin bütün sokaklarına serpiştirmek istiyorum...! Bütün şehrin ölüm sessizliğine bürünmesini istiyorum... Sokak lambaları sönsün... On dakikalığına şehrin elektriğini kapamak istiyorum... Dirileri de karanlığa gömmek lazım...

Bir anlık bulunduğunuz şehrin karanlıklar içinde kaldığını düşünsenize... Gökte ay da yok... Sanırım şehir, kendine gelirdi...

Çok etkileyici bir yazı...Allah razı olsun.

Feyzullah abinin Makalesi degil mi bu ? Gercekten cok güzel bir Makale idi..

Paylastigin icin tesekkür ederim kardesim.

çok güzel bir yazı. Allah razı olsun. Bu yazıyı okuyunca aklıma ilk gelen, okula çarşıya giderken önünden geçtiğim şehit mezarlığı. Onca kalabalığın arasında o kadar yalnız ki. Fatiha okuyanı, ibret alanı zor. çevredeki dükkanlarda saygı sıfır. Yüksek sesli müzikler. Orada bir mezarlık var dimi? Ancak özel günlerde saygı duruşunda durmayu bilirsiniz zaten!

Yalancı dünyaya konup göçenler,
Ne söylerler, ne bir haber verirler.
Üzerinde türlü otlar bitenler,
Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Toprağa gark olmuş nazik tenleri,
Söylemeden kalmış tatlı dilleri.
Gelin duadan unutman bunları,
Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Kimisi dördünde, kimi beşinde,
Kimisinin tacı yoktur başında.
Kimi altı, kimi yedi yaşında,
Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Yunus der ki: Gör takdirin işleri,
Dökülmüştür kirpikleri, kaşları.
Başları ucunda hece taşları,
Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Yunus Emre

Eyvallah,
güzel paylaşım.

Eyvallah arkadaşlar allah razı olsun sizlerdende evet feyzullah abinin yazısı

Allah razı olsun hanzala kardeşim.
kabristan ziyaretine ihtiyacım yok artık zira yaşayan ölüler şehrine düştü ikametgahım...
önceleri diri sanırdım her nefes alıp vereni
ancak gördüm ki bilmezlermiş hayat vereni...

Buradan göç edenler bizden bir adım öndeler..onlar uyanmış oldular, biz hala uykuda.