Izdırap insanların gönüllerine girme ve onları fetetme aşılması gereken ilk merhale ve kazanılması gereken en birinci vasıftır. Izdırap lütfü ilahi olarak gelen ilhamlardır. Psikoloji ve pedegoji kitaplarında anlatılmayacak kadar güzel ve muhteşemdir. Dünkü terbiye sistemleri günümüz insanları için yetmeyebilir. Fakat düşe kalka yürürken ne yapsak da elimizdeki arkadaşların gönüllerine girsek, nasıl etsekte bu insanları fethetsek ve bizim ruh dünyamızı hissettirsek, işte bu sancı, bu anlayış ve ızdırapla insanların içine girmeyi planlayan kimselerin düşüncelerinden doğan, pratiğe dönük fikirler çok önemelidir.

Günümüzde keşke mümkün olsaydı da gönüllerimize ızdırap tohumları ekebilseydik. bu haletlede gecede bir kaç defa ağlasak, bir kaç defa inlesek, ve bir kaç defa burkulabilseydik... Böylece ne yapalım ne edelim de dünya çaapında ikbali idbara dönmüş bu alemi islamın dertlerine derman olalım, heryerde bağrımızda açılan şu gedikleri tamir edelim diyebilseydik..Bizim en büyük kaybımız IZDIRAAPSIZLIĞIMIZDIR..Allah korusun bir gün bütün bütün kaybedersek bu ızdırabı kaybetmekle kaybederiz.

Nebi s.a v ızdırapla maağaraya çıkmış,İmam Gazali mezarlıklarda deli gibi gezmiş, bir çok alaim kayalıklarda ve dağlarda bu ızdırapla dolaşmış...
UNUTULMAMALIDIR Kİ HİDAYET ÇİÇEKLERİ IZDIRAP ZEMİNİNDE BİTER..İNLEMEYEN ADAMIN,GECEYİ BİR UYKUDA BİTİREN ADAMIN BİTİRECEĞİ HİÇ BİR ŞEY YOKTUR...

Her bir müslümanınönder olması çok önemlidir.Önderlik ve vakar içinde emniyet ve güveni temsil eden, doğru konuşan, doğru davranan,üzerine aldığı vazifelerin ağırlığını daima ense kökünde hisseden, yani emanet mesuliyetini, tebliğ vazifesini daima vicdanında duyan insan demektir...Muhatapların seviyesinede bu tesir edecektir...

İyi bir müslüman aynı zamanda iyi bir mürşit olması gerektiğinden. şahsi hal ve hareketlerine son derece itina gösterirken, üzerine aldığı bu kutsi vazifenin ağırlığını vicdanında hissedip, bu işi birinci iş olarak kabullenmeli ve katiyen diğer işlerden arda kalan boşvakitlerinde uğraşılacak ikinci üçüncü dereceden bir iş olarak mütala etmemelidir...

Bende teşekkür ederim Zafer
Aslında davetci müslüman çevresindeki insanların nazarında Rabbani bir varlık olmalı.İnsanlar onu yılmayan, bıkmayan, usanmayan biri olaraak tanımalı. Bu vazifenin selahiyeti için mümkün mertebe insani zaaf yönlerini gizlemeli onun ruhunu rencide edebilecek zaaflarıyla dahi arzı endam etmemeli. içi kan ağlasa dahi sabretmeliyken, malasef müslüman henüz kendi yüklendiği misyondan dahi haberi yok "madem ölüm tek bir defa gelecek, o da neden Allah için olmasın " deyip zalime karşı kıyamda olamıyor.. nefsine ve şeytana yeniliyor...
Bol dua edip bu ızdırap hissiyatını yüreğimizde hissedebilmek dileği ile...

*ama şunu da eklemek istiyorum

kendimize de haksızlık etmeyelim kendimizi de hafife almayalım umudumuzu yitirmeyelim

lakin öyle bi zaman da yaşıyoruz ki en yakınımızdakiler en sevdiklerimiz bile çoktan gardını indirmiş dünya zorlukları karşısında


o zamanın Sıddık-i Ekberi olmak için bütün servetini bağışlaması gerekiyordu belki Hz.Ebu Bekrin

ama bugünün Sıddıki olmak o günün şartlarıyla aynı değil diye düşünüyorum

sizin oralardan şartlar nasıl görünüyor bilmiyorum ama buralarda müslümanların evleri bir gece vakti kundaklanıyor,ateşe veriliyor, evleri ablukaya alınıyor, uzun namlulu silahlarla ateş açılıyor, 16.18 yaşında tazecik fidanlar Yasinler Hasanlar Hüseyinler öldürülüyor..dedimya bizim buralarda şart kalmadı şimdi kıyam edip savaşma zamanı..

Biraz karamsar gördüm sizi bunun sebebinin içten gelen engellerolduğunu düşünüyorum, bunun bir şekilde aşılması gerekiyor ve aslında aşılaabilecek şeylerdir.. bizi çokta zorlayacak şeyler değildir..Bunun aşılması lazım.öncelikle karamsarlıktan kurtulmak lazım. Bu durumdan kurtulmak için çok tövbe etmemiz lazım. Acaba hangi günahımız bizi bu kadar bitkin, kırkın kıldı? Hangi kusurlarımız, hangi zafiyetlerimiz, hangi asabiyetlerimiz bizi bitkin bir hale getirdi? Hangi günahlarsa önce bu günahlara tövbe etmemiz lazım. Islaha kendimizden başlamamız lazım. Kendimizi yeniden inşa ve imar etmemiz lazım. Bu kendimize karşı sorumluluğumuzdur. “Benden ne köy olur ne kasaba” diyen bir mü’min manen intihar etmiştir.Etmemek lazım.. Üzerimizdeki vazifelerimizi üstatlara, hocalara devrederek kendimizi iptal etmememizde lazım..

Kesinlikle haklısınız...

Ama belki de büyük hazinelere ulaşmak için büyük dağları aşmamız gereklidir

Hep beraber bu sıkıntıları atlatırız inşallah

Al eline kazmayı vur dağların beline beline.. Ferhat olmasan ,Şiri'ne kavuşamazsın..