Allah razı olsun.

Bu yazı bana Muhammed Bakibillah hazretlerinin hikayesini hatırlattı:

Allah'a ulaşma yolunda manevi terbiye altında iken, riyazat(nefsi terbiye adına çile) ve intisar (bekleyiş) O'na ızdırap vermeye başlamıştı.Bu çetin günlerinde annesinin duasını Muhammed Bakibillah(k.s.) şöyle anlatıyor:

— "İlk günlerimde muhterem annem, kararsızlığımın, kudretsizliğimin ve zayıflığımın çokluğunu görünce kırık ve mahzun bir kalb ile ihtiyaç ve acz içinde, içli bir ağlama ile gece seher vaktinde Allahü Teâlâya yalvarıp, şöyle dua etti:

—"Ey benim ve seni istemekte herşeyden vaz geçmiş ve gençliğin lezzet ve arzularından el çekmiş olan oğlumun Rabbi! Ya onu maksadına kavuştur veya beni daha yaşatma ki, oğlumun maksadına kavuşmamasına ve elemine dayanamıyorum."

Annem çok defa gece yarıları sahralara çıkar, Allahü Teâlâya böyle münâcaat ve dua ederdi. O dua ve yalvarmaları sebebiyle, Allahü Teâlâ benim kalb gözümü açtı. ''

"Ey benim ve seni istemekte herşeyden vaz geçmiş ve gençliğin lezzet ve arzularından el çekmiş olan oğlumun Rabbi! Ya onu maksadına kavuştur veya beni daha yaşatma ki, oğlumun maksadına kavuşmamasına ve elemine dayanamıyorum."

Tek bir kişi olan annenin oğlu için ızdırabı yürekten hissedişi, oğlun kalp gözlerinin açılmasına vesile olmuş ise, birde evladı Rasül ızdırab insanı olsa dünya islam olup gülbahçesine dönmezmiydi..

Izddırap insanı olup gönüllere girme ve onları fetetmeli değilmiydik..?