Ben yurtdışında okuyor ve çalışıyorum. Yaşadığım ülke katolik bir ülke olmasına karşın ekseri olarak ateistler var. Burada doğup büyüseydim muhtemelen bende ateist olurdum. Çünkü hristiyanlıktaki öğretilerin bir çoğu fıtrata tezat, yani buradaki ateistlere hak veriyorum.
Bir arkadaşım var, Allah ın onu hidayete getirmesini istiyorum, elimden geldiğince islam ı anlatmaya çalışıyorum. Ancak çok çok korkuyor. Sanki onu zorla müslüman yapacakmışım, bizim kölemiz olacakmış gibi hissettiğini düşünüyorum. Hayır öyle birşey yok dememe rağmen,o halde neden anlatıyorsun diyor, bu şeyler insanın içinde olmalı, biz konuşmayız bunları diyor. Benim görevim desem bu tebliğ bu seferde diyecek ki sen benimle bu yüzden mi arkadaşlık ediyorsun.
Benim için değerlisin, ebedi hayatı kaybedeceksin diyorum konuşmak istemiyor, korkuyor, aşırı korkuyor. Sağolsun buna amerika medyası ve amerika tarafından kurdulan sözde islami terörist grupların etkisi büyük.
Bende elimden geldiğince iyi davranıyorum, iyi davranışlar sergilemeye çalışıyorum. Burada yardımlaşma adına hiçbirşey yok, bencillik almış başını gidiyor. Özürlü insanlar tramvaylarda yere düşüyor çoğu zaman bende görür görmez yardım edip kaldırıyorum. Ancak buradaki insanlar bakmıyor bile, ölsen kimse umursamaz,o derecedeler..
Bu arkadaşım bu iyliklerimi biliyor,görüyor ancak buna da tepkili. Çünkü Allah için yapıyorum diyorum.O da diyor ki iyiliği kendi istediğin için yap, başka birşey için yaparsan anlamı olmaz ..
Üstüne çok gitmek istemiyorum, zaten korkuyor, bu korkunun nefrete dönüşmesinden korkuyorum o yüzden elim kolum bağlı gibi birşey..
Ama genel itibariyle insanlara müslümanlığı, osmanlıyı, kültürümüzü anlatıyorum ve baya hoş karşılanıyor. Osmanlının elinde imkanlar olmasına karşın sömürücü bir devlet olmadığı, macaristan a herhangi bir yaptırım uygulamadığını anlatınca şaşırıyorlar. En azından zerre kadar da olsa islamla ilgili bir ışık bırakmaya çalışıyorum kalplerinde. Kendi danışmanıma da anlattım, kadın ateist olmasına rağmen, ben türk müslümanları seviyorum demeye başladı
Şimdi sorum şudur, Allah a çokça dua ediyorum bu insanlara hidayet vermesi için. Çünkü iman olmadan hiçbirşeyin anlamı yok. İmansız ölmek ebedi cehenneme götürür insanı. Kendi dinlerindeki mantıksızlıkları tartışmak istediğimde de konuşmuyorlar, bana dinini anlat diyorum onu da bilmiyor, hiç incil bile okumamışlar. Yani ne yapacağımı bilmiyorum
Bu insanlara ne yapayım da Allah onlara hidayet yolunu göstersin
Sonuçta biz müslüman olarak başka insanların göz göre göre ebedi cehenneme gitmelerine göz yumamam. İçim yanıyor bu konularda. Biliyorum, Allah istemeden hiçbirşey olmaz ancak ben kendimi çok etkisiz hissediyorum. Bu tarz insanların sorularını cevaplayabilecek kadar dini bilgim var şükür ancak soru-cevap olayı bile yok..
İnsanlar çok rahat, ben dedim ki o arkadaşıma, buranın dilini bilseydim, islamla ilgili küçük konferanslar düzenler insanlara ana dillerinde anlatırdım ve eminim ki bir çok insan müslümanlığı seçerdi Allah ın izniyle. Verdiği cevap da, onlar sana katılırlar, tamam doğru söylüyorsun derler ama kimse birşey yapmaz dedi. Yani adamlar islamın doğru din olduğunu bilseler bile umurlarında olmazlar demek istedi. Nasıl bir yapılar var, bu kadar bağnaz, geleceği göremeyen insanlar var karşımda, ama bir çözümü olmalı muhakkak. Aylardır uğraşıyorum ancak çok iyi bir netice alamadım
Baya uzun oldu, okuduğunuz için Allah razı olsun, bu konulrda fikir verebilirseniz çok sevinirim. Nasıl yaklaşmalıyım bu insanlara ve neler yapmalıyım??
