Yapayalnız yaşar gibiyim.
Ruhu bedeninden çıkmış,ölüyüm sanki.
Neden bu yok oluş diye her soruşumda kendime.
Cevaplar susuyor,çarpıyor yüzüme tokat gibi.
Burası eski bir cenaze evi
Akamamış gözyaşlarıyla dolu
İşte bu benim yüreğim,
Hep üzülmüş,incinmiş hep yarım kalmış umutları
Yaşanmamış sevgileri yıkılası ayrılıklar viranesi
Bu benim işte benim...
Benim yüreğimin hıçkırık sesleri
Ne ölmüşlere tabut oldu burası
Kimlere mezar kazdım ellerimle,acısını hissettim
Kefensiz koydum içine
Bu da tükenen her günümün sessizliğiydi.
Sevmek yok artık aglamak yok değmezlere
Üzülmek yok,ölmek yok her geceye
Sevenler var şimdilerde
Sevenleri sevmek var ölürcesine.
Desemki ben mi bilemedim sevmeyi?
Kim bilir...
Belkide sevgi sandığım koskoca yalan birşeydi.
İşte payıma düşen gönül defterinde,
Ya yeniden dünyaya gelmek
Ya da kalan ömrümü sevdiklere verip sessizce
Yüreğimin tabutuna girmek...
BANA AİTTİR...

giderayak işlerim var bitirilecek, 