İslâm dininde bir kimsenin intihar etmesi (kendi kendini öldürmesi) bir cinayettir, haramdır ve büyük günahlardandır. Zira Allâhü Teâlâ’ya şirk koşmaktan sonra en büyük günah haksız yere bir kimseyi (veya kendini) öldürmektir.
İntihar iki kısımdır:
1- Aniden intihar: İnsanın kendini herhangi bir surette öldürmesidir.
2- Tedrîcen intihar: İnsanın bir âzâsını (organını) kesmesi veya sefahate düşmesi, insanın ahlâkını ve sıhhatini mahveden kötü işler yapması, aklı ve sağlığı bozan ve sarhoş edici şeyler içmesidir. Bu, tedricen (yavaş yavaş) kendini öldürmektir.
Allâhü Teâlâ insanı en güzel surette yaratmış ve insanoğlunun bu güzelliği daima muhafaza etmesi ve kemale erdirmesi için ona bir kısım ibadetler ve vazifeler emretmiştir. İntihar bu şerefi zayi eder. İntihar eden bu vazifeleri yapmaktan kaçarak Rabbine isyan etmiş; diğer insanlara da kötü örnek olmuş olur.
İnsanın, hoşuna gitmeyen şeylere karşı sabretmesi bir fazilettir. Mesela, muhterem zâtların vefatlarına, malının zayi olmasına, hastalığa, gözün âmâ olmasına vesair belalara karşı sabretmek sabrın en yüksek makamıdır. Bu hale karşı sabretmesi, ilâhî takdire razı olması icab eder. Muhakkak bu, kulluk borcu ve vazifesidir. Sabredenler için pek çok mükâfat vardır. Allâhü Teâlâ “Ancak sabredenlerin mükâfatları hesabsız olarak ödenecektir.” (Zümer sûresi, âyet 10) buyurmuştur. Peygamber Efendimiz (s.a.v.): “Sabır imanın yarısıdır.” buyurmuştur.
İntihar eden istemediği bir hadiseden asla kurtulmuş olmayacaktır. O hadiseden binlerce kat ağır olan felaketlere, azablara maruz kalacak, yaptığına pek çok pişman olacak, fakat bu pişmanlık fayda vermeyecektir.
Allâhü Teâlâ “Kendilerinizi öldürmeyiniz.” (Nisâ sûresi, âyet 29) buyurarak bu cinayeti yasaklamış olduğu halde insan buna nasıl cüret edebilir. Bunun elîm âkıbetini düşünmesi icab etmez mi?
Hâsılı Rabbini bilen, kadere razı olan, âhirete iman eden bir Müslüman kendi canına kıyamaz.
İntihar iki kısımdır:
1- Aniden intihar: İnsanın kendini herhangi bir surette öldürmesidir.
2- Tedrîcen intihar: İnsanın bir âzâsını (organını) kesmesi veya sefahate düşmesi, insanın ahlâkını ve sıhhatini mahveden kötü işler yapması, aklı ve sağlığı bozan ve sarhoş edici şeyler içmesidir. Bu, tedricen (yavaş yavaş) kendini öldürmektir.
Allâhü Teâlâ insanı en güzel surette yaratmış ve insanoğlunun bu güzelliği daima muhafaza etmesi ve kemale erdirmesi için ona bir kısım ibadetler ve vazifeler emretmiştir. İntihar bu şerefi zayi eder. İntihar eden bu vazifeleri yapmaktan kaçarak Rabbine isyan etmiş; diğer insanlara da kötü örnek olmuş olur.
İnsanın, hoşuna gitmeyen şeylere karşı sabretmesi bir fazilettir. Mesela, muhterem zâtların vefatlarına, malının zayi olmasına, hastalığa, gözün âmâ olmasına vesair belalara karşı sabretmek sabrın en yüksek makamıdır. Bu hale karşı sabretmesi, ilâhî takdire razı olması icab eder. Muhakkak bu, kulluk borcu ve vazifesidir. Sabredenler için pek çok mükâfat vardır. Allâhü Teâlâ “Ancak sabredenlerin mükâfatları hesabsız olarak ödenecektir.” (Zümer sûresi, âyet 10) buyurmuştur. Peygamber Efendimiz (s.a.v.): “Sabır imanın yarısıdır.” buyurmuştur.
İntihar eden istemediği bir hadiseden asla kurtulmuş olmayacaktır. O hadiseden binlerce kat ağır olan felaketlere, azablara maruz kalacak, yaptığına pek çok pişman olacak, fakat bu pişmanlık fayda vermeyecektir.
Allâhü Teâlâ “Kendilerinizi öldürmeyiniz.” (Nisâ sûresi, âyet 29) buyurarak bu cinayeti yasaklamış olduğu halde insan buna nasıl cüret edebilir. Bunun elîm âkıbetini düşünmesi icab etmez mi?
Hâsılı Rabbini bilen, kadere razı olan, âhirete iman eden bir Müslüman kendi canına kıyamaz.
