Geçenlerde bir danışanım aynen şöyle söyledi : 'İnsanlara fazla bağlanarak onlara zulmediyoruz'. Durdum kaldım. Bazen böyle anlar olur, bir söz sizi derinden yakalar.
İnsan ilişkisi ruhlarımızı tedavi eder ama bir şey aşırıya gidince zıddına inkılap eder ya, bazen aşırı bağlanmakla borçlandırıyoruz insanları. Kendimize de zulmediyoruz: İnsanları bir koltuk değneği olarak gördüğümüzde kötürümlüğümüz devam ediyor. Onları da bizim ihtiyaçlarımızı giderecek nesnelere dönüştürüyoruz.
Sonra Simon Weil'in yazdıkları geldi aklıma : Hiçbir sevginin seni hapsetmesine izin verme. Yalnızlığını koru. Olur da sana gerçek bir sevginin sunulduğu bir gün gelirse, içsel yalnızlığın ile dostluğun arasında bir karşıtlık olmayacaktır. Aksine sen, onu tam da hataya mahal vermeyen bu işaretten tanıyacaksın.
kemal sayar
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
İnsanlara fazla bağlanarak onlara zulmediyoruz'.
İnsanlara fazla bağlanarak onlara zulmediyoruz'.
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi