insanlara bakıyorsunuz, sulu ve yeşillik bir yer görünce, hemen hafta sonu orada birkaç saat zevkli anlar geçirmek için piknik programları yapıyorlar.
Ama aynı insanlar, Allah'ın, altından ırmaklar akan yeşillik mekânında (cennette) ebedî piknik yapmanın programını yapmıyorlar.
Veya yazın sıcak günlerinde 40-50 derecelik sıcağa dayanamayıp kaçan insanlar, o dehşetli günün ve yerin (cehennemin) bilmem kaç bin derecelik sıcağından korunmuyorlar.
Şu hayatta apartmanlar ve villalar yaptırmaya kalkan insanlar, öbür tarafta bir gecekondu olsun yapmaya kolay kolay kalkışmıyorlar. Sanki bir gün oraya gitmeyeceklermiş gibi.
Yine bu insanlar, şu hayatta, boğazlarından kısarak kooperatiflere yazılıyorlar. Yazıldıkları daireyi elde edip içinde rahat bir şekilde oturmak için canları çıkarcasına yıllarca taksit ödüyorlar. İyi, olsun, ev dünyada bir ihtiyaçtır ama, aynı kişiler cennet kooperatifinden bir köşke talip olup da "taksitlerini düzenli bir şekilde ödeyeyim; günü gelince bana anahtarı teslim edilsin" diye düşünmüyorlar.
Yine bu insanlar, mahkemeye düştüklerinde beraat etmek için ellerinden geleni yapıyorlar. En iyi avukatı tutuyorlar, hakimi görmek gerekiyorsa görüyorlar...
Ama aynı insanlar, birgün kurulacak olan ilahî mahkemede berat etmek için pek de fazla bir çaba harcamıyorlar.
Biz birine iyilik yapsak, adam karşılığında teşekkür etmeden çekip gitse "ne karaktersiz bir adam; o kadar iyilik yaptım, bir teşekkür bile etmedi. Nankör, sen bundan sonra görürsün!" deriz.
Ama biz aynı şeyi Allah'a karşı yapmıyor muyuz? Evet, bütün meseleler gelip âhirete ve dirilişe ciddi manada iman (yakînî bir bilgi ve kesin bir inanç) noktasında düğümleniyor.
"O (Allah), hanginizin daha güzel amel işleyeceğini denemek için ölümü ve hayatı yarattı." (Mülk: 67/2)
Bu âyetin ifadesiyle hayata baktığımızda sanki bir terslik varmış gibi görebiliriz.
Çünkü biz insanlar, önce yaşar sonra ölürüz; ama âyette önce ölüm, sonra hayat denilmiş. Burada Allah bize şunu ima ediyor:
"Hayatı anlamak ve doğru yaşamak istiyorsanız, önce ölümü anlamalısınız."
İnsanın hayatı nasıl anladığı, her şeyden önce ölümü nasıl anladığına bağlıdır.
Eğer siz ölümü bir bitiş ve yok olma şeklinde anlasanız, hayatı da "nasıl olsa ölüm var; o halde ölmeden önce ne yaparsam kârdır" şeklinde anlar ve öyle yaşarsınız.
Ama ölümü bir bitiş değil de, aksine bir diriliş ve gerçek hayat olarak anlarsanız, o zaman hayatı; "en ince teferruatına kadar hesabının verileceği bir olay" olarak anlar ve o şekilde yaşarsınız.
Herhangi bir şey yapmadan önce, onun hesabını yapar, hesaba çekileceğiniz bilinciyle hesaplı ve ölçülü davranırsınız.

Ahmet Kalkan

""Biz birine iyilik yapsak, adam karşılığında teşekkür etmeden çekip gitse "ne karaktersiz bir adam; o kadar iyilik yaptım, bir teşekkür bile etmedi. Nankör, sen bundan sonra görürsün!" deriz.
Ama biz aynı şeyi Allah'a karşı yapmıyor muyuz? Evet, bütün meseleler gelip âhirete ve dirilişe ciddi manada iman (yakînî bir bilgi ve kesin bir inanç) noktasında düğümleniyor.""


Ne denir ki?!

"Hayatı anlamak ve doğru yaşamak istiyorsanız, önce ölümü anlamalısınız."

işte püf nokta burada..insanların çoğuna bakıyorum ..ölümü unutuyor..ölüm yokmuş gibi bir hırsla mal,evlat derdine düşüyorlar..adam gelmiş 60 yaşına emekliliğini hak kazanmış,maaşı var,evi var ,arabası var,çoluk çocuğu bir yerlere gelmiş ama o yaşına rağmen hala iş hayatında ...biraz daha çalışayım biraz daha biraz daha diyerek ödevlerini unutmuş..dünya malı hırsı ne kötü birşey..

Allah (cc) razı olsun azizim

Çok anlamlı bir yazı, Allah razı olsun.

Nedense hep dünyalık çalışıyoruz sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi .Cennet ,cehennem sadece sözde kalmış bazılarımız için.
Allah Razı Olun.

Uzunca Bir Yazı Gözlerim Çok Zorladı Ama Hiç Mühim Değil Okunası Anlamlı Bir Yazı..Allah Razı Olsun..