bir yolculuktur aslında hayat..düşüncenin değişik duraklarından geçip değişik istasyonlarına uğradığımız..kimi istasyonlarda kısa kiminde uzun kaldığımız bi yolculuk..bilirsiniz istasyonları..istasyon istasyon gezmekten başka amacı olmayan yolcu trenlerinide..bazılarında yolcu azdır ve orda herkez kendine göre bi yalnızlık duygusu yaşamaktadır..kimi istasyonlar ise boğucu bir kalabalık tarafından istila edilmiştir adeta..ıssızlığa yenik düşmüş istasyonlarda nasıl insanı bi tür karamsarlık tehdit edebilirse,yoğun kalabalığın istilası altındaki istasyonlarda da insanı bi tür ezilme,kaybolma ve yolunu şaşırma korkusu tehdit altına alabilir..bu anlamda kendimize güvenimiz varmı yok mu...kendi içinde ve dışında dengeli olmaya önem veren ve dikkat eden insanların kendi kendilerine en çok soracakları bi soru olarak düşünüyorum bunu..hayat,insan ve istasyon...düşünmeye değmezmi..belki insanı izah edebilecek en önemli analojilerden biridir bence..hayat her bakımdan bi istasyon deyilmidir gerçekte..insan için sadece bi istasyon deyilmidir hayat...yahut insan hayatı çeşitli istasyonlarla dolu garip bir dünya deyilmi..her birimizin önünde,geçmek zorunda olduğumuz sayısız istasyon duruyor ve seyir defterimizin icabına göre zamanı geldikçe bir bir geçip gidiyoruz istasyonlarımızdan..bizi ötelere götüren bu katardan hangi istasyonda ineceğimizi bilmeden..önümüzde erişilmez bir ufuk..gidiyoruz..