Bir gün Resûl-i ekrem, mescid-i şerîfinde,

Cibrîl'le konuşurdu, bir mevzû üzerinde.



Eshâb dahî, mescide girdiğinde o günü,

Gördüler Cebrâil'le, Allahın Resûlü’nü.



O Resûl'ün yanında “Cebrâil”i görünce,

Giren, oturuyordu sessiz ve edeblice.



"Hazret-i Alî" girdi, mescide daha sonra.

Selâm verip oturdu, edeble bir kenara.



Sonra "Hazret-i Osmân" girdi onu tâkîben,

Selâm verip, edeble oturdu o da hemen.



Lâkin "Sıddîk-ı ekber" içeriye girince,

Cibrîl kalktı ayağa, derhâl onu görünce.



Cibrîl'in kalktığını görünce Fahr-i âlem,

O dahî seâdetle ayağa kalktı hemen.



Onu gören eshâb da, pek tabii olarak,

Hep ayağa kalktılar, o Resûl'e uyarak.



Ve merak ettiler ki, cümle eshâb-ı kirâm:

“Niçin kalktı ayağa Resûl aleyhisselâm?”



Sonra da, kendisinden bunu suâl ettiler:

(O gün, niçin ayağa kalkmıştınız?) dediler.



Buyurdu ki: Ebû Bekr girince, baktım hemen,

Cibrîl kalktı ayağa, Ebû Bekr'e hürmeten.



Ben de kalkıp, sordum ki kendisine bu kere:

(Niçin tâzim edersin, ey Cibrîl Ebû Bekr'e?)



Dedi: (Yâ Resûlallah, ona hürmet ederim.

Zîrâ seneler önce, "hocam" olur o benim.



Sebebine gelince, vaktâ ki cenâb-ı Hak,

Âdem Safiyyullah'ı topraktan eyledi halk.



Ve bütün meleklere hitâb edip Rabbimiz:

Emretti ki: (Âdem'e doğru secde ediniz!)



O anda bir vesvese, kalbime geldi benim.

Dedim: “Âdem'e karşı, ben secde etmiyeyim.”



Düşündüm ki: "Çünkü o, topraktan olundu halk.

Bunun için, ben ondan hayırlıyım muhakkak."



Bu fâsit düşünceye ben olunca giriftâr,

Secde etmemek için, vermiştim kat'î karâr.



Ama tam o esnâda, sür'atle gökyüzünden,

"Ebû Bekir"in rûhu yanıma geldi birden.



Dedi ki: (Ey Cebrâil, eyleme muhâlefet!

Bu, Allahın emridir, hemen sen de secde et!)



O böyle söyleyince, gitti o kibir, inât.

Ve Rabbimin emrine, eyledim tam itâat.



Bendeki kibir, benlik, "İblîs"e geçti o an.

Ve secde eylemedi, İblîs bu gurûrundan.



Allahın bir emrine edince muhâlefet,

Ona isâbet etti, o ebedî felâket.



Ben ise, "Ebû Bekr"in o îkâzıyla hemen,

Secde edip, kurtuldum ebedî felâketten.)

Allah razı olsun...