Merhaba arkadaşlar. Henüz 17 yaşımdayım. Size hayırlara vesile olmuş, üzerinden belki 6 günün ancak geçmiş olduğu bir olayı anlatmak ve fikir edinmek istiyorum. Hatta sırf bu yüzden bile üye olmuş olabilirim.
Malum, kötü bir zamandayız. Lisede insanlar ''ateistim, Allah'a inanmıyorum'' demeyi maarifet biliyorlar. Ben de kimseyle paylaşamadım.
Bir insanı gördüğünüzde, Allah içine hayırlı bir his doğdurur ya hani, taa ciğerlerinde bir his. Şimdi unut gitsin demeyin diye söylüyorum, elinizi kalbinize koyun arkadaşlar Allah size hiç öyle bir his doğdurtmadı mı? Neyse, Allah'ın o yüce kudretinden bir parça vurmuş sanki onun yüzüne. Allah'ın o nur gölünün yanında açmış bir çiçek sanki. Kalb'im imandan uzaktı benim önceleri. Çok günah işledim ona, kötü söz söyledim. 6 gün önce hiç bir açıklama yapmadan ve veda etmeden ayrıldı benden. Son zamanlarda imanım daha bir güçlenmişti. Diz çöküp ağlıyordum gecenin bir yarısı. Kar yağıyordu, ben dizlerimin üstünde secde ederek dua ediyordum. Dahası Yüce Allah'ın varlığını taa göğüs kafesimin, iman tahtamın içerlerinde bir yerlerinde hissediyordum. O gün anladım ki, bunun yaşanması için ayrılık lazımmış. Artık her şeyimi dua ile yapar oldum. Duaya bağımlı hale geldim. İnsanın kalbini soğutan iki beladan, çok yemek ve çok uyumaktan kurtuldum. Sabah ezanından önce gül bir yüz sanki beni uyandırıyordu. Çok şükür her şeyim yoluna girdi. Çok canım acıyordu fakat duamda diyordum ki :
''Ey yüce Rabbim, ben senin küçük, küçücük aciz bir kulunum. Çok günah işledim, beni yalnızca sen affedebilirsin yarabbim. Şimdi çok acı çekiyorum, senden bu acıyı almanı istemiyorum. Beni yak, pişir ki bu acıda, imanım hiç soğumasın. Her şeyin hayırlısını sen bilirsin. Oldurmayacağın duaya amin dedirtmezsin, kurban olduğum allahım o bana hayırsızsa da hayırlı et, geri döndür zamanı geldiğinde yarabbim. yoksa sen o nurdan hissi verir miydin benim içime?''
..
Biraz daha dayanabildim böylece her şeye. Bir de geceleri uyumadan gün ağırana dek kuran okumaktan güzeli yokmuş bunu anladım. İlk geceki duamdan sonra çok ama çok kuvvetli bir his oturdu içime. Kar yağıyordu, ezan okunuyordu. Tüm sesler gitti, bir his içimde ''bekle onu, onu bekle'' diyordu. Ben de çok korktum. Ne zaman ezan okunsa, ben secdeye dursam bu his oturuyordu içime. Hayırlı mıdır değil midir diye istihareye yattım bir gece. Beyazdan da beyaz, nur gibi bir ışık gördüm. Fakat bu rüyadan anladığım kadarıyla beklemem, çok sabretmem gerekli. Bir duada ısrarcı olursan Yüce Allah onu sana verirmiş ya, hele ağlayarak dua eden kullarının avuçlarını boş bırakmazmış. Ben her dua ettiğimde içim yana yana, titreye titreye ağlıyorum. Allah bir şeyi o kuluna çok geç veriyorsa, yalvarışlarını, sesini sevdiği için derdi nenem. Ey kurban olduğum Allah'ım sen ne kadar büyük ne kadar yücesin böyle? Ben nasıl kul köle olmam, nasıl kapında ölmem senin? Kulların birbirine olan sevgisinin, aslında senin Aşk'ının yüceliğinin yanında bir hiç olduğunu genç yaşımda ne de güzel öğrettin bana.
..
Bunu anlattığımda arkadaşlarım güldü geçti bana. Sizlerle paylaşmak istedim. Sizce beklemeli miyim? Ne diyorsunuz
[/i][/font]
