İnsanoğlu doğar, büyür ve ölür. Ama ne hikmetse hiç öl­meyecekmiş gibi yaşar. Hep “bu tarafı” düşünür. “Öteki taraf” hiç aklına gelmez. Benim de aklıma gelmiyordu “ö­teki taraf...”

Hayatın hep cıvıl cıvıl, renkli bir şekilde geçmeyece­ğini ve dünya zevkle­ri­nin sınırlı ve geçici olduğunu “öteki tarafa” göçenlerin yur­dundan ba­kınca anladım... Işığı sönmüş sahneden bakılınca anlaşılıyor... Aksi halde hi­kâye!..

Azrail (a.s.)’ın sadece emekliye ayrılanlara uğramadı­ğını, mezar taşlarındaki ölüm tarihlerinden doğum tarihini çıkarınca öğ­rendim. Ben bunu burada değil orada öğren­dim. Kabris­tandaki her mezar taşı adeta birer “muallim.” Her ölü en içten ve samimi duygularla dirilere hayata bakış açılarının ne olması gerektiğini bir ya da iki cüm­leyle öğütlüyor.

Acaba “diri” iken de böyle mi düşünüyorlardı? Zan­netmiyorum. Zira ölen alkolik komşumuzun taşında:

“Acırım, ölümün kendisinden uzak olduğunu zanne­den­lere diye yazılmış olması tezimi doğruluyor zaten...

- Madem ölümün insana çok yakın olduğunu biliyor­dun da niçin kendine çeki düzen vermedin?” Öyle ya...

Şerefli biri olarak yaratılan insanoğlunun ikiyüzlü bir karakterle ya­şa­dığını öğrendim... Ben bunu kabristanda öğrendim... Aksi halde öğrenemezdim...

bir hatırlatma azrail ismi israiliyattandır, kuran ve sunnette geçen ''melekul mevt''..

sağol üstad bizleri aydınlatıyorsun :D

aynen

aşina olduğuğumuz bir söz vardı..

Dost istersen Allah yeter

Kılavuz istersen Peygamber yeter

Zenginlik istersen kanaat yeter

Nasihat istersen ölüm yeter…

teşekkürler REİS