Günün her saati kalabalık olan caddenin ortasında oturmuş insanları izliyorum...
Parmaklıklarından çiçek sarkan küçük balkondan gördüklerim, bir süre sonra hayalete dönüşüyor...
Aşağıdan yukarıya, yukarıdan aşağıya yüzlerce renk ilerliyor...
Sanırım birçoğu ne için yürüdüğünün farkında değil...
İç içe girmiş mağazalarda çalan müzikler, insanların konuşmaları, araba kornaları, kalp atışı; toprak sesi, ateş sesi, su sesi...
Hepsinin oluşturduğu tek bir gerçek var: Uğultu...

(...Gonzalo Borinda)

Geçimimizi sağlamayı öğrendik, ama hayat kurmayı öğrenemedik.
Hayatımıza yıllar kattık, ama yıllara hayat katamadık...
Ay’a gidip gelmeyi öğrendik, ama yeni komşumuzla karşılaşmak için caddenin karşısına geçemedik.
Dış uzayı fethettik, ama iç dünyamızı edemedik...
Daha büyük işler yaptık, ama daha iyi işler yapamadık.
Havayı temizledik, ama ruhumuzu kirlettik.
Atoma hükmettik, ama ön yargılarımıza edemedik.
Daha çok yazıyoruz, ama daha az öğreniyoruz.
Daha çok plan yapıyoruz, daha az sonuca varıyoruz.
Koşuşmayı öğrendik, ama beklemeyi öğrenemedik.
Daha fazla bilgiyi depolamak, her zamankinden daha çok kopya çıkarmak için daha çok bilgisayarlar yapıyoruz, ama gitgide daha az iletişim kuruyoruz.
Zaman artık, hızlı hazırlanan ve yavaş sindirilen yiyeceklerin; büyük adamlar ve küçük karakterlerin; yüksek kârlar ve sığ ilişkilerin zamanıdır...

(...George Carlin)

Gömülmek geceye...
Bazen düşüncelere dalmak için baş eğilir ya; işte öyle, düpedüz gömülmüş olmak geceye...
Çepeçevre insanlar uyumaktadır...
Ufak bir oyunculuk, masum bir kendini aldatış, sanki evlerde uyumaktadırlar,
Sağlam yataklarda, sağlam çatılar altında, döşekler üzerinde boylu boyunca uzanmış ya da büzülmüş,
Çarşaflar içinde, yorganlar altında, gerçekte bir araya gelmişlerdir,
O bir vakitler ve sonraları olduğu gibi çöl bir yerde,
Açıkta bir konak, sayılamayacak kadar insanlar, bir önder, bir kavim, soğuk bir gök altında, soğuk topraklar üzerinde,
Önce ayakta, şimdi savrulmuş yerlere, alınırlar kollar üzerine bastırılmış, yüzler yere doğru, sakin soluyarak.
Ve sen uyanık durursun, nöbetçilerden birisin, yanı başındaki çalı çırpı yığınından yanan bir odun parçasını sallayarak sana en yakınını bulursun.
Neden uyanıksın?...
Birinin uyumaması gerekiyor işte...
Birinin olması lazım...
(...Franz Kafka)

-Fark; birileri farklı olmaya çalışırken, kendin olmaktır hayatta. Bil ki seçici olmamak, geçici olmaya mahkûm kalmaktır aslında...
...
-Her gün yüzlerce hayal kurarsın ve hiçbiri gerçek olmaz; ama bir gün bir gerçek yaşarsın, hiçbir hayale sığmaz...
...
-Bu dünya beş para bile etmez, unutma. Kendini dünyalar kadar değerli sananlar ise kendi fiyatını belirliyor aslında...
...
-Terk edilen birine ‘hayat nasıl gidiyor’ diye sorulmaz. Çünkü zaten tek sorun; hayatın devam ediyor olmasıdır .
...
-Sen istersen eğer, geçmiş unutulabilir; ama yaptığın her seçimde bir daha düşün: Çünkü gelecek, geçmiş kadar insaflı olmayabilir.
...
-Artık insanları tanımak için zaman kaybetmiyorum; nasıl olsa onlar zamanı gelince kendilerini tanıtıyorlar.
...
-Eğer bir kadın yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun kalbine ulaşmış demektir...
...
-Her gün yüzlerce hayal kurar insan ve hiçbiri gerçek olmaz; ama bir gün bir gerçek yaşarsın, hiçbir hayale sığmaz...
...
-Bir kadının canı yandığında, bir erkeğin başı belaya girmek üzeredir...
...
-Ben insanın diğer yüzünü görünce, ilkini hatırlamam!..
...
-Bir insanı neden sevdiğiniz sorusuna cevap bulamıyorsanız, onu gerçekten seviyorsunuzdur...
...
-Hayatı gözyaşlarınla ödüllendireceğine, gülüşünle cezalandır...
(...Paul Auster)

-Ne zaman bir şey yapmaya kalkışırsanız, mutlaka öncelikle yapmanız gereken başka bir şey vardır...
...
-Bir şeyi en uygun fiyata satın alırken, ne kadar çok uzun araştırırsanız araştırın, satın aldıktan sonra bir başka yerde daha ucuza satıldığını göreceksiniz...
...
-Bir cihazı monte ettikten sonra, mutlaka birkaç civata artar...
...
-Demir yollarına bakarak trenin nereye gittiğini asla bilemezsiniz...
...
-Bankadan kredi alırken, önce ihtiyacınız olmadığını ispatlamanız gerekir...
...
-Bozulan bir ev aletini tamirciye nesinin bozuk olduğunu gösterirken, mükemmel bir şekilde çalışır...
...
-Herkesin, fazla bir işe yaramayan, "nasıl zengin olunur" formülleri vardır...
...
-Âşık olduklarında, akıllı bir adamla budala bir adam arasında hiç fark yoktur...
...
-Bir erkeği elde tutmanın yolu, onu bırakmamacasına sıkıca sarmalamaktır...
...
-Eğer kendinizi iyi hissediyorsanız, üzülmeyin geçer...
(...Murphy Kanunları)

-Zoraki tasarruftan ancak ucuz iyimserlik olur...
...
-İsteyeni arttıkça, özgürlüğün bedeli düşer...
...
-Gerçek olan her şey doğru değildir... Örneğin yalan...
...
-Kaynağına ulaşmak için, akıntıya karşı yüzmek gerekir...
...
-Çıkmaz sokaktan ne yazık ki güvenli bir dönüş yoktur...
...
-Apaçık fikirler sevilmez...
...
-Dil, elden uzundur...
...
-Bazı düşünceler yazılamaz, sadece düşünülür...
...
-İp cambazının korkusu; acaba kimin ağına düşeceğim...
...
-Mutluluk adalarına, yalnızca sıradanlığın denizinden varılır...
...
-Geç kalınmış eylemler, genellikle korkunç eksikliklere neden olur...
(...Stanislaw Lec)

Hiçbir zaman pes etme, çünkü yapamayacağın bir şey yok...
Bir şeyin imkânsız olduğuna inanırsan; aklın bunun neden imkânsız olduğunu sana ispatlamak üzere çalışmaya başlar...
Ama bir şeyi yapabileceğine inandığında; aklın yapmak üzere çözümler bulma konusunda sana yardım etmek için çalışmaya başlar...
(...David J. Schwartz)

İnanç kendi eksikliğini gösteren bir kavramdır...
Eğer inancın bilgiye karşıt olduğu, ya da tersine bilgiyle bağdaştığı sürekli vurgulanmazsa;
İnanç, inanç olarak yok olur...
İnancın daima bilginin kısıtlanmasına ihtiyaç duyması kendisinin de kısıtlı kalmasına sebep olur...
İnanç, inancın kendisini aşan hakikat ilkesi olmadan varlığını sürdüremez...
İnanç bilgiye dostu ya da düşmanı olarak bağlanarak, bilgiyle arasındaki ayırımı aşmaya çabaladıkça bu ayırımı kronikleştirir.
Bağnazlığı hakikat olmayışının işaretidir...
(...Theodor W. Adorno)

Her insan mutlu olamaz...
Çünkü gereğinden fazla özler dünü;
Hak ettiğinden fazla düşünür yarını...
...Ve hiç hak etmediği kadar bilinçsizce yaşar bugünü...
...
Her insan mutlu olamaz...
Çünkü gereğinden fazla özler hayatından çıkanları;
Hak ettiğinden daha büyük umutlarla bekler hayatına girenleri...
...Ve asla göremez yanı başındakileri...
(...Tolstoy)

-Mükemmel biri mi?...
"-Hayır..."
-Çok mu güzel?...
"-Hayır..."
-Çok mu zeki?...
"-Hayır..."
-Peki öyleyse neden o ?...
"-Bazen sadece seversin..."