Kâdî Iyaz, Tertîbu’l-medarik’te (II,51-52) şunları anlatır: ”Mus’ab bin Abdullah (r.a) dedi ki, Peygamberimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) adı anıldığında Malik’in -Medine yurdunun İmamı- rengi değişirdi ve o iki büklüm olurdu. Bu durum yanındakilere ağır gelirdi.

Bir gün bunu kendisine açıp hikmetini sordular, şöyle dedi: ”Siz de benim gördüğümü görseydiniz, bu durumu yadırgamazdınız. Ben Muhammed bin Münkedir’e (r.a) giderdim, Kendisi bu ümmetin alimlerinin efendisi idi. Bize bir hadisi şerif okuyup ta ağlamadığı çok az olurdu. O kadar ki, bu durumuna acırdık. Cafer bin Muhammed’e (Cafer es-Sadık r.a) gittiğim olurdu. Kendisi mizahtan hoşlanan, mütebessim bir adamdı.
Yanında Efendimiz (aleyhissalatu vesselam) anıldığında sararır ve morarırdı. Kalbimde her kasavet duyduğumda Muhammed bin Münkedir’e (r.a) gider, ona şöyle bir bakardım. Öyle bir ders alırdım ki, bu bana birkaç gün yeterdi.”
Böyle birisi için söylenen şu beyitler ne kadar da güzeldir:

”Durulup sakinlenince deniz,
Ve rüzgâr diner de dalgalandırmazsa onu.
Gökyüzünü seyredersin onda apaçık
Güneşi ve yıldızları…
Böyledir Allah dostlarının yüzleri
Saflıklarında Allah’ı görürsün sanki…”

Selefî Tasavvuf – syf, 53-54