.........Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap.
Göz… Savaşı başlatan haberci.
Bakış… Elde olmayan kader; ilahi kaza.
Ve aşk… Kalp ile göz arasındaki kutlu bir hadise.
Çok sonraları kalp göze diyecektir ki, “Beni bu onulmaz derde iten sensin. Safayı sen sürdün, acıyı ben çektim. Nimet senin, zahmet benim oldu. Sen sevinirken, kaygılanan ben oldum. Bakışlarını arttırdıkça sen, dertlerimi çoğalttın benim. Zafere eren sen, hezimete uğrayan ben. Sen emirlere itaat edilen hükümdar oldun, ben senin peşinde koşan tebaan. Sen emir ben esir. Sonra devam eder:
- Ey göz! Sen ikisin ben birim. İki kişinin bir ferde saldırıp onu öldürmesi zulüm değil de nedir?… Şimdi ağla o halde; ettiğin zulmün cezasını çek bakalım.

Göz buna karşılık ayet-i kerime ile cevap verir: “Gerçek şu ki; gözler kör olmaz, ancak sinelerdeki kalpler kör olur” (Hacc 46)
Göz görünce bir kez geriye ne kalır?

mesnevıden bır alıntı olmus sanırım...mevlana kokusu var gıbı satırlarda...

İskender Pala diye biliyorum ama yanılmış olabilirim..

bende tam bılmıyorum mevlana satırları gıbı geldı bana

Olabilir belki de ben de tam bilmiyorum körler sağırlar birbirini ağırlar oldu bu

ıskender palanınmıs

saol cnmmmmmmmmmmmmmmm
ama ağlıcam açma böyle konular

ço...k güzel.
teşekkürler.

Ne demk bacım ağlama senn

Alıntı:skender palanınmıs

olabilir bende tam bilmiyordum sonuçta kimin söylediğinin pekte önemi yok bence