Şeyh Sadi-i Şirazi anlatıyor:
Küçüklüğümde ibadete çok hevesli idim.Çok iyi hatırlıyorum.
Geceleri, uykunun o en tatlı saatlerinde sırf ibadet yapmak için kalkardım.
Bir gece babamla birlikte kaltım.İbadet yapmaya başladım.
Namaz kıldım,tekrar namaz kıldım.İbadet yapmaya başladım.
Kur'an okudum.
Bu gece babama yetişecektim.Hatta geçecektim.
Söz vermiştim kendi kendime.
Babama özeniyordum açıkçası.
Bütün gece gözümü hiç yummamıştım
Hiç kırpmamıştım.
Ev halkı ise uykudaydı.
Horultular, mışıltılar, hışıltılar arasında ben,ibadetten bir an, dikkatimi çekip aldım.
Onlara acıdım içimden.
Horul horul uyuyacakları halde, kalkıp ibadet yapsalardı ya!
Bu ne gafletti!
Bu ne alalaetti!
Acıdım doğrusu onlara!
Sonra babama dedim ki:
"Babacığım, şunlara bak! ölü gibi uyuyorlar!
"Ne olurdu kalkıpta, Allah için iki rekat namaz kılsalardı!"
Babamın tüyleri diken diken olmuştu
belliydi.
Mübarek yüzünü asmış, bakışları sertleşmişti.
Bir hata mı işledim, demeye kalkmadan,
Dedi ki babam:
"Sevgili oğlum, onların gıybetlerini neden yaptın?
"Keşke sen de uyusaydın da, bunu yapmasaydın!"

(Gülistan'dan)

allah razı olsun kardeşim...RABBIM bizleri gıybetn ve onu yapanlarn şerrinden muhafaza buyursun inşaallah...

allah razı olsun kardesım