Belki de bardak kırıldığında cam parçalarını toplamak bize düştüğü için üzülürüz. Ya kalp kırdığımızda? A dimi çoğu zaman o parçaları toplamak,o kalbi onarmak aklımıza bile gelmez. . Kırık cam parçalarını toplamasak ayağımıza batar,canımızı acıtır;ama kırdığımız kalbin parçaları çoğu zaman bizi düşündürmez bile değil mi? Peki ya kalbin sahibi???
Kalbin sahibinin canı yanması en azından o anda pek düşündürmez bizi...Düşünüyor olsak zaten kırmazdık ki o kalbi...
Ya o sahibe gerçekten değer veriyorsak? Düşünüp pişman olursak? Kalbi onarmaya çalışırız hemen. Onarmaya çalışırken biraz acı çekeriz belki de.. Gerçi bu kalp sahibinin çektiği acının yanında nedir ki?...
Uğraşırız o kalbi onarmaya hem de çok uğraşıız..
Belki onarmışız gibi görünürüz ama...
Soruyorum.. Hangimiz kırdığımız cam bardağı tamamiyle eskisi gibi yapabiliriz ki???
09.O9.2010
