Jane Elliot, Iowa’da üçüncü sınıf öğretmeniydi. Hepsi kırsal kesimden beyaz Hıristiyan olan öğrencilerinin çok korunaklı bir ömür sürdüklerini ve dünyadan bihaber olduklarını düşünüyordu. Onlara ayrımcılığın ve basmakalıp düşünmenin nasıl bir şey olduğunu, bizzat yaşantı üzerinden öğretmeye karar verdi. Bu amaca ulaşmak için sınıfını göz rengi esasına dayalı olarak ikiye böldü. Mavi gözlü çocukların kahverengi gözlü çocuklara göre daha üstün olduğunu söyledi: Bu çocuklar daha zeki, daha şirin, daha güvenilirdi. Kahverengi gözlü çocukların özel atkılar giymelerini, böylece daha alt grubun bir üyesi olarak hemen tanınmalarının mümkün olacağını söyledi. Öğretmen, mavi gözlü çocuklara bazı ayrıcalıklar verdi: Teneffüslerde daha uzun süre oynayabiliyor, kafeteryada ilave yemek alabiliyor, sınıfta da övülüyorlardı. Peki, çocuklar nasıl tepki vermişlerdi?
Saatler içinde öğretmen sınıfında önyargılı bir toplum mikro kozmosu yaratmıştı. Daha önce birbiriyle işbirliği yapan, birbirine düşkün olan grup gitmiş, yerine birbirine iyi gözle bakmayan, aralarına bölünme tohumları ekilmiş iki rakip grup gelmişti. “Üstün” mavi gözlü çocuklar kahverengi gözlü çocuklarla dalga geçiyor, onlarla oynamayı reddediyor, onları öğretmene şikâyet ediyor, onlar için yeni kısıtlama ve yasaklar getirilmesini istiyor ve hatta onlarla okul bahçesinde yumruk yumruğa kavgaya tutuşuyordu. “Aşağı” kahverengi gözlü çocuklar sıkılgan, çökkün ve keyifsiz hale gelmişlerdi. O gün ders başarıları da düşmüştü. Ertesi gün öğretmen göz rengiyle ilgili stereotipleri değiştirmeye karar verdi. Korkunç bir hata yaptığını, aslında üstün olanların kahverengi gözlü çocuklar olduğunu söyledi ve etiketleyici atkıları mavi gözlü çocukların takmasını istedi. İşler tersine dönmüştü ve kahverengi gözlüler büyük bir şevkle intikamlarını aldı.
Üçüncü günün sabahında öğretmen öğrencilerine önyargı ve ayrımcılıkla ilgili bir şeyler öğrendiklerini, böylece toplumda deri rengi farklı insanların hissettiklerini daha kolay anlayacaklarını söyledi. Çocuklar sınıfta bu mesajı tartıştılar, görünen oydu ki hepsi anlatılmak isteneni anlamıştı. Bu öğrenciler, yirmi yıl sonra bir mezuniyet kutlamasında bir araya geldiklerinde, öğretmenlerinin yaptırdığı bu alıştırmanın en iyi hatırladıkları şey olduğunu ve burada edindikleri düsturun hayatlarını aydınlattığını söylediler. Bu alıştırma sayesinde daha az önyargılı ve ayrımcılığa karşı daha duyarlı bireyler olmuşlardı.
Jane Elliott, kuşkusuz öğrencilerine unutamayacakları bir empati ve merhamet eğitimi vermişti.
k.sayar
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
empati ve merhamet eğitimi
empati ve merhamet eğitimi
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi