Sergey Yesenin, ölümünden bir gün sonra bulunan ve yakın dostu Mayakovski ‘ye yazdığı veda şiiriyle (bileklerini kesip kendi kanıyla yazdığı) anılır hala :

Sergey_Yesenin Elveda Sevgili Dostum

“Elveda sevgili dostum elveda,

Sen kökleri içimde uzanan..

Ayrılık yazılmış alnımıza

İlerde gene karşılaşırız inan..

Elveda dostum, el sıkışmadan

Sessizce.. Ne keder ne tasa gerek:

Ölmek yeni bir şey değildir bu dünyada

Ama yaşamak da yeni bir şey olmasa gerek..”

Olaya farklı bir açıdan bakıyorum.

Ben bileklerimi kesemem de, hadi kesebildim diyelim, kanla bir şeyler yazabilecek kadar kendimde olsam muhtemelen ya pansuman yapıyor ya da hastaneye koşuyor olurdum