Allâh Rasûlü -sallallâhu aleyhi ve sellem-:
“Kanaat, bitmez-tükenmez bir hazinedir.” (Deylemî, Müsned, III, 236/4699) buyurmaktadır.

* * *
Ebû Hüreyre -radıyallâhu anh- anlatıyor:
Bir gün Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ashâbına:
“–Şu kelimeleri kim benden alıp onlarla amel edecek ve (buna ilâveten) onlarla amel edecek olana öğretecek?” buyurdular. Ben hemen atılıp:
“–Ben, ey Allâh’ın Rasûlü!” dedim.
Efendimiz -aleyhissalâtü vesselâm- elimden tuttu ve şu beş şeyi saydı:
“- Haramlardan sakınırsan, Allâh’ın en âbid kulu olursun!
- Allâh’ın sana olan taksîmine râzı olursan, (kanaatta) insanların en zengini olursun!
- Komşuna ihsanda bulun ki (kâmil bir) mü’min olasın.
- Kendin için istediğini, başkaları için de iste ki (kâmil bir) Müslüman olasın!
- Fazla gülme! Çünkü fazla gülmek kalbi öldürür.” (Tirmizî, Zühd, 2/2305; İbn-i Mâce, Zühd, 24)

* * *
Peygamber Efendimiz, kanaatkâr kimseleri şöyle medheder:
“Müslüman olan, kendisine yeteri kadar rızık verilen, Allâh’ın kendisine verdiği nîmete kanaat eden kimse, şüphesiz kurtuluşa ermiştir.” (Müslim, Zekât, 125)

* * *
Yine Rasûl-i Ekrem Efendimiz:
“Allâh’ım! Muhammed ehlinin rızkını, ihtiyaç miktarı kıl.” (Müslim, Zekât, 126; ayrıca bkz: Buhârî, Rikak, 17) diye duâ ederdi.

* * *
Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem- şöyle buyurur:
“İnsanoğlunun bir vâdi dolusu altını olsa, bir vâdi daha ister. Onun gözünü topraktan başka bir şey doyurmaz. Fakat Allâh, tevbe edenin tevbesini kabûl eder.” (Buhârî, Rikâk, 10; Müslim, Zekât, 116-119)

* * *
Peygamber Efendimiz -aleyhissalâtü vesselâm- şöyle buyurmuştur:
“Sizden biri, mal ve yaratılışça kendisinden üstün olana baktığı zaman, nazarını bir de kendisinden aşağıda olana çevirsin.” (Buhârî, Rikâk, 30)

* * *
Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Cebrâîl bana geldi ve şöyle dedi: «Yâ Muhammed! İstediğin kadar yaşa, (sonunda) mutlakâ öleceksin! İstediğini sev, (sonunda) mutlakâ ayrılacaksın! İstediğin şeyle amel et, (sonunda) onun karşılığını elde edeceksin! İyi bil ki, mü’minin şerefi, geceleri kâim olmasında; izzeti ise, insanlardan müstağnî kalmasındadır!»” (Hâkim, IV, 360-361/7921)

* * *
Allâh Rasûlü hutbesinde şunları söylüyordu:
“İstiğnâ gösteren ve iffetini muhâfaza eden insanları, Cenâb-ı Hak bütün âlemden müstağnî kılar.” (Ahmed b. Hanbel, Müsned, III, 449)

* * *
Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem- zühdü ne güzel târif etmişlerdir:
“Dünyâda zâhidlik, ne helâli harâm etmek ne de malı mülkü terk etmekledir. Dünyâda zâhidlik, ancak Allâh’ın mülkünde olana kendi elindekinden daha fazla îtimâd etmen; başına bir musîbet geldiği ve yakanı bırakmadığı müddetçe, onun ecir ve mükâfâtından son derece ümitvâr olmandır.” (Tirmizî, Zühd, 29/2340)

ALLAH razı olsun güzel paylaşımın için tşkler

amin...

Buradaki "efendi" kim?

yazıyı okumadın mı

Okudum ve Allah'a yakardım, peygamberleri putlaştıran insanlardan ötürü

Benim efendim (Rabbim) yalnızca Allah, O'nun yarattığı herhangi bir kulu değil

biz ikisini de ayırmayız
neyse ya nasıl biliyorsan öyle inan ok ; )

İkileme yaparım diyorsun yani.. Allah'ın yanına onun yarattığı bir kulu koyabiliyorsun öyle mi, vay be ne cesaret..

Türkçedeki efendinin Arapçadaki karşılığı tek değildir, Rabb de efendidir Seyyid de efendidir. Bir mahluka Rabb demek yasaklanmıştır çünkü Rabbimiz her şeyin yaratıcısı Allahtır, fakat seyyid bunun gibi bir Rabblik iddiası ile söylenmez. sünnette yer almasa da salavatlarda geçen "seyyidene" lafından da anlıyoruz.

@karadamlalar bak bakalım @reyyan'ın yukarıdaki yorumuna, ne anlamda kullanmış, gör. Ayrıca açıklama yapmana gerek yok güzel kardeşim biliyorum ben anlamları. Ancak bu ve bunun gibi peygamberlerin isimlerinin önüne sıfat vs. koyma olayları şeytanın işidir. Putlaştırma olayıdır, ilahlaştırmadır