Aşk;
Sandığın Gibi Değil
Yandığın Gibidir...

İbrahimî bir nefesle başlamalı hayat!

“Elif” misali kıyam eden, “dal” misali rükûda boyun büken ve “mim” misali perdeleri kaldırıp

Yâr’a varan bir “adam” vasfında devam etmeli…

Bağırsam avaz avaz kimse çığlık sanmasa.

Keşkelerim şeddelese iyikilerime kendini…

Yağmur ilk toprağa düşer. Söz ilk yüreğe. Bir haramlık kaldın sen bende, helâlleşmeye yüzüm yok. Hak arama bende ahirette, ortalara düşüp seni aramaya niyetim yok. Gözlerim bir vurgun daha yesin senden. Hakkını al benden!

Öyle Bir Sev/ki…
Herkes herkesi aynı sev(e)mez…
Kimileri gururunun yettiği kadar sever…
Kimileri ömrünün yettiği kadar sever…
Kimileri de ”Ölüm’ün ayırdığını kim söylemiş?” der…

Aşk; yanmaktır Ey Sevgili!

Yanıp kül olmaktır, Kerem gibi Aslına ermektir.

Ateşin ortasına hesapsız girmektir İbrahim misali. Ki onun gönlünün yangınıdır ateşi gülistana çeviren.

Ki yanmak insanı kurtarır hamlıktan çiğlikten. Hem ne diyordu şair;
“Yanmışın halinden ne bilsin ham/
Sükut gerektir bize gayrı vesselam…

Hıçkırarak ağlayan bir kadının gözyaşları, Ağlatan adamın başına geleceklerinin altına atılacak imzadır.
Bukowski

Vakit daralır ömür zembereği yeniden kurulma faslında susmalı dil susmalı Rüzgâr önünde savrulmalı vuslata gebe ruhum deryada kaybolmalı…

En uzak mesafe ne Afrika’dır,
Ne Çin,
Ne Hindistan,
Ne seyyareler,
Ne de yıldızlar geceleri Işıldayan
En uzak mesafe İki kafa arasındaki Mesafedir,
Birbirini Anlamayan…