Bu hikayeyi Masumi Toyotome diye bir Japon yazmış.Dünyada sevilmek istemeyen kişi yok gibidir diye başlıyor hikayesine. Ama sevgi nedir, nerede bulunur, biliyor muyuz diye soruyor. Sonra anlatmaya başlıyor...


Sevgi üç türlüdür.

Belli beklentileri karşılarsak bize verilecek sevgiye bu adı takmış yazar. Örnekler veriyor:


Eğer iyi olursan baban , annen seni sever.

Eğer başarılı ve önemli kişi olursan, seni severim.

Eğer eş olarak benim beklentilerimi karşılarsan seni severim.

Toyotome en çok rastlanan sevgi türü budur diyor. Bir şarta bağlı sevgi. Karşılık bekleyen sevgi. Sevenini, istediği bir şeyin sağlanması karşılığı olarak vaat edilen bir sevgi türüdür bu diyor yazar.



Nedeni ve şekli bakımından bencildir. Amacı sevgi karşılığı bir şey kazanmaktır.

Yazara göre evliliklerin pek çoğu "Eğer" türü sevgi üzerine kurulduğu için çabuk yıkılıyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil, hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere giriyorlar. Beklentiler gerçekleşmediğinde, düş kırıklıkları başlıyor. Sevgi nefrete dönüşüyor. En saf olması gereken anne baba sevgisinde bile "Eğer" türüne rastlanıyor; hem de bol miktarda.



İnsanlar "Eğer" türü sevginin üstünde bir sevgi arayışı içindedir, çünkü içgüdüsel olarak bunun sevgi olmadığını bilirler.




İkinci tür sevgi "Çünkü" türü sevgi. Toyotome bu tür sevgiyi şöyle tarif ediyor: Bu tür sevgide kişi bir şey olduğu, bir şeye sahip olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır. Örnek mi?

Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin (Yakışıklısın).

Seni seviyorum. Çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki.

Seni seviyorum. Çünkü bana o kadar güven veriyorsun ki.

Seni seviyorum. Çünkü beni üstü açık arabanla, o kadar romantik yerlere götürüyorsun ki. Yazar, "Çünkü" türü sevginin "Eğer" türü sevgiye tercih edileceğini anlatıyor. Eğer türü sevgi bir beklenti koşuluna bağlı olduğundan büyük ve ağır bir yük haline gelebilir. Oysa zaten sahip olduğumuz bir nitelik yüzünden sevilmemiz hoş bir şeydir egomuzu okşar. Bu tür olduğumuz gibi sevilmektir. İnsanlar

oldukları gibi sevilmeyi tercih ederler. Bu tür sevgi onlara yük getirmediği için rahatlatıcıdır.



Ama derin düşünürseniz, bu türün “Eğer” türünden temelde pek farklı olmadığını görürsünüz. Kaldı ki bu tür sevgi de, yükler getirir insana. İnsanlar hep daha çok insan tarafından sevilmek isterler.



Hayranlarına yenilerini eklemek için çabalarlar. Sevilecek niteliklere onlardan biraz daha fazla sahip biri ortaya çıktığı zaman, sevenlerinin, artık ötekini sevmeye başlayacağından korkarlar. Böylece yaşama sonsuz sevgi kazanma gayretkeşliği ve rekabet girer. Ailenin en küçük kızı yeni doğan bebeğe içerler. Sınıfının en güzel kızı, yeni gelen kıza içerler. Üstü açık BMW'si ile hava atan delikanlı, Ferrari ile gelene içerler. Evli kadın kocasının genç ve güzel sekreterine içerler. O zaman bu tür sevgide güven

duygusu bulunabilir mi diye soruyor Toyotome.



“Çünkü” türü sevgi de, gerçek ve sağlam sevgi olamaz diyor. Bu tür sevginin güven duygusu vermeyişinin iki ayrı nedeni daha var. Birincisi acaba bizi seven kişinin düşündüğü kişi miyiz korkusu. Tüm insanların iki yani vardır. Biri dışa gösterdikleri öteki yalnızca kendilerinin bildiği. İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terk ederlerse korkusu buradan doğar.

İkincisi de ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmezse endişesidir. Toplımlardaki sevgilerin "eğer"den sonraki çoğunluğu "çünkü" türündendir ve bu tür sevgi, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür.



Peki o zaman, gerçek sevginin, güvenilebilecek sevginin özellikleri nedir? Ve işte sevgilerin en gerçe

diye adlandırdığım türdür diyor yazar. Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında bir şey beklenmediği

için? “Eğer” türü sevgiden farklı bu. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için “Çünkü” türü sevgi de değil.

Bu üçüncü tür sevgide, insan bir şey beklediği için değil, bir şeyler eksik olmasına rağmen sevilir. Ne muhteşem... Burada insanın,iyi,çekici ya da zengin konum edinerek sevgiyi kazanması gerekmiyor.Kusurlarına,cahlliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine "RAĞMEN" olduğu gibi,o haliyle sevilebiliyor.Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünebiliyor, ama en değerli gibi sevilebiliyor.

Japon yazar "Yüreklerin en çok susadığı sevgi budur." Diyor."Farkında olsanız da,olmasanızda,bu tür sevgi sizin için yiyecek,içecek,giysi, ev,aile,zenginlik,başarı ya da ünden daha önemlidir."

"Dünyadaki en büyük kıtlık,"RAĞMEN" türü sevginin yeterince olmayışıdır. Çünkü insanların çoğu kendilerini sevmiyor. Sevmedikleri için de başkalarına sevgi veremiyor.

Bugün yaşamımızı sürdürebilmemizin nedeni, "rağmen" türü sevgiyi şu anda veya bir gün bulacağınıza inancınızdır..

Guzel anlatmis toyotome. Ve sanirim anlattigi sey kisaca: Begendiginiz bedenlere hayalinizdeki ruhlari koyup ask saniyorsunuz.

Herşeye RAGMEN seni seviyorum...türü sevgiye muhtacız demek ki

Seninle aynı konuyu paylaştığıma inanamıyorum
Neyse güzel yazı, tekrarlanıp incelenmiş oldu

Konu yu okuyunca aklıma boğazım düğümlene düğümlene izlemeye çalıştığım kalbim sıkıştıkça da ileri aldığım bu film ve şarkısı geldi

Hangi film

Şarkıdaki film gözükmüyor mu ?

mim mesle madar (Anne gibi )

Ben göremedim ama izlemistim çok güzel film

Evet çok güzel )
Acaba kimse mi göremiyor videoyu