Dua, çağırmak, yakarmak, istemek anlamlarına gelir. Duanın ana hedefi, insanın durumunu Allah’a arz etmesi, O’na niyazda bulunması olduğuna göre Allah ile kul arasında bir diyalog anlamı taşır.
Dua deyince, sadece dille yapılan duâ anlaşılmamalıdır. Bir de fiilî dua vardır. Mü'min kişi arzularını Rabbinden diliyle taleb ettiği gibi fiilen de teşebbüs edecektir. Dili ile taleb ettiği şeyin gerçekleşmesi için aklın gösterdiği sebeplere başvuracaktır. Nitekim, hastalıklardan kurtulmak için Allah'a dua etmemiz meşru olmakla birlikte, ilaç almamız, maddî olarak tedavi yollarına başvurmamız Rasülullah (s.a.v) tarafından tavsiye edilmiştir. Kezâ helâl rızık taleb edilmesini, rızkın bol olması için Allah'a dua edilmesini tavsiye eden, dualarında bunlara yer vererek fiilen örnek olan Hz. Peygamber (s.a.v) rızkın meşru yollarını da göstermiş; ziraat, ticaret ve san'atla meşgul olmayı, bunların helâl rızkın kapıları olduğunu söylemiştir.
Öyle ise duanın ibâdet yönünden başka, dünyevî ve şahsî hayatımızı ilgilendiren ayrı bir yönü daha vardır: Dua etmek suretiyle arzularımızı, ihtiyaçlarımızı, bir başka ifade ile gerçekleştirilmesi gereken hedefleri ifadeye döküyor, şuur haline getiriyoruz. Yapılacak işleri bir bakıma gündeme getiriyor, plana programa alıyoruz. Rabbimizden dilimizle, sözlü olarak istediğimiz şeylerin gerçekleşmesi için gerekli sebeplere başvurarak, imkânlarımızı, kapasitemizi kuvveden fiile geçiriyoruz. Sözgelimi, Allah'tan buğday isteyen çiftçi, sabanla rahmet kapısını çalmalı, diğer gerekleri olan gübreleme, sulama, koruma gibi sebeplere de başvurulmalıdır. Nitekim Kur'ân-ı Kerim ‘de "Kişiye sâdece çalıştığı vardır"[2] buyrulmuştur.
Bu durumda, dua kabul edilsin edilmesin bir ibadet olmaktadır. Çünkü dua ile kişi, ihtiyacını teminde aczini idrak etmiş, bunu ancak her şeye kâdir olan Rabbinin te'min edeceğinin şuuruna ermiş ve bu sebeple O'na iltica etmiş olmaktadır. Esâsen ibâdet de bundan başka bir şey değildir. Dua ile taleb edilen şey, mâsiyet olmamalı, yani günah olan, Allah'a isyana götürecek olan bir şey olmamalıdır. Çünkü, insan hissî olduğu için bazan aleyhine olan veya uzun vadede aleyhine tecellî edecek olan bir takım şeyleri isteyebilir.

Kullarım, beni senden sorarlarsa, (bilsinler ki), gerçekten ben (onlara çok) yakınım. Bana dua edince, dua edenin duasına cevap veririm. O halde, doğru yolu bulmaları için benim davetime uysunlar, bana iman etsinler.Bakara,2/186

"Denildi ki: "Ey Allah'ın Resûlü! En ziyade dinlenmeye (ve kabule) mazhar olan dua hangisidir?"
"Gecenin sonunda yapılan dua ile farz namazların ardından yapılan dualardır!" diye cevap verdi."
Tirmizî, Daavât 78, (V, 527)

Allah razı olsun..

dua nın önemini yaşadığım son örnekle paylaşmak istiyorum sizinle...

bir arkadaşım var, bir kusuru vardı, birazcık büyük... işin içinden çıkamıyordu. ben dua edince, Allah izin verirse, yada inşalllah dediğimde bariz bir şekilde bana gülerdi... yine başladı bizimki diye... malum normal arkadaş olsa seçme şansın var, iş arkadaşı olunca seçemiyorsun... neyse... bu çok sıkıştı, bunalıma girmek üzereyken. dedim ki; bak sana bu derdi veren kim? çözecek olan kim? sen durduk yere ben lanetliyim, ben uğursuzum diyeceğine aç elini bir dua et... bir sesini duysun... işe yarar mı dedi... sen et bakalım ne olacak, ne kaybedersin dedim... bir gün, iki gün, üç gün, bir hafta... zaman geçiyor geçtikçe yapacak bir şeyi yok öncenormal duaları ediyordu, şimdi kitap istedi benden... yavaş yavaş düzene de girmeye başladı sorunları... şimdi şükrediyor... geçiyor , bitecek diye... ama şunu da sormadan edemiyor, ya duayı bırakırsam beni yine cezalandırır mı? bir gün aklı ona da erecek... sabırla bekliyorum... kendi insan olarak dünyada ki en üstün nitelikli canlı olma şerefine nail de, kıymetini bilmiyor... bu yazıyı okuyunca ne düşünceler var diye paylaşmak istedim...

rabbim duasız bırakmasın.. teşekkürler konu için