Dinle beni ey kibir!

Sen ki, iblisi bile; Nasıl baştan çıkardın, Allah'a isyân ile
Lânetlendi nihayet, o cüretkâr sözünden,
Ve Cennetten kovuldu, şeytan senin yüzünden

İşte o günden beri, iblisle ortaklaşa;
Dünyayı kuşattınız, zulümle baştan başa
Nifak tohumlarını, beyinlere ektiniz,
Ahlâkın iplerini, beraberce çektiniz
Gör ki; senin yüzünden, ne hâle geldi insan;
Ne haysiyet, ne şeref, ne merhamet, ne vicdan
Duymaz oldu Hukukun, adâletin sesini;
Sana secde ederken, kaybetti kıblesini

Dinle beni ey kibir!

Bütün büyük savaşlar;
Senden gelen küçücük, bir kıvılcımla başlar
Sen olmasaydın eğer, ne Stalin, ne Hitler,
Ne Firavun olurdu Ne bunca parazitler
Ne bir fitne kalırdı, bu dünyada ne haset ;
Ne bu toplu mezarlar, ne yakılmış bir ceset
Sönmezdi yeryüzünde, milyarlarca ocaklar,
Milyarlarca anada, boş kalmazdı kucaklar

Ey kibir! Bilirsin ki; aşağılık duygusu,
Gururla karışınca, olur en büyük pusu
Bu kompleks; insanları, sürüklerken zillete,
Tarihler mezar oldu, gör ki, nice millete
Sen ki; ne Ebreheler Ne Kârunlar doğurdun,
Çağdaş emsallerini, aynı kapta yoğurdun
Senden sebep nesiller, temelleri sökmede;
Bencillik bombasıyla, evlilikler çökmede

Dinle beni ey kibir!

Bu savaşım sanadır,
Gâlibiyet her zaman, düşünenden yanadır
Bil ki; tuzaklarına, tuzaklar kuracağım;
Seni her an, her yerde, Kur'ân'la vuracağım
Dökeceğim ortaya, sinsi hesaplarını;
Ve emrinde çalışan, insan kasaplarını
Bütün dünya görecek, senin kirli yüzünü;
Kan ve kinle beslenen, doyurulmaz özünü
Biliyorum İşim zor; gaflettedir insanlar,
Bu nedenle pek çoğu, seni mezarda anlar
Kimi şöhret delisi, kimi zil zurna sarhoş;
Biliyorum Onlara, ne söylense hepsi boş
Ama sen zannetme ki; bu savaş burda biter,
Bir kişi de uyansa, bu kazanç bana yeter
Dilerim ki; insanlar, gerçekleri görürler;
Senin girdaplarına, kapılmadan yürürler

Dinle beni ey kibir!

Şaka değil sözlerim,
Bu savaş ancak biter, kapanınca gözlerim
Attığın her düğümü, îmanla çözeceğim;
Ve seni, her secdede, ezdikçe ezeceğim!