Selamun aleyküm Arkadaşlar Sizler ile her hafta cuma günleri elimden geldiği kadar araştırmacı olaraktan sizlere her Cuma günü güncel hutbe,vaazları paylaşacağım rabbim yar ve yardımcımız olsun inşallah
Konumun sabit olmasını istirham ederim

İLİ : Kayseri
TARİH : 17/05/2013



Değerli Kardeşlerim!
Peygamber Efendimiz(s.a.s.), bir gün gençlerin yoğun bulunduğu bir ortamda, “Allah, gayr-i meşrû istekler peşinde olmayan genci çok sever."[1] sözüyle onları müjdelemişti. İşte bu müjde, gençlerin hayat pusulasında önemli bir etken oldu. İlk Müslümanların çoğunluğunu oluşturan gençler, ışığa koşan pervaneler gibi Allah Resulünün etrafında toplanarak, onun en sâdık yardımcıları arasında yer aldılar. Gönülleri Allah ve peygamber sevgisiyle dolu bu gençler Bedir, Uhud ve Hendek başta olmak üzere Müslümanların karşılaştığı her türlü zorluğa göğüs gerdiler. Onlar, Allah’ın ismini duyurmak ve insanî değerleri yeryüzünde yaymak için büyük çaba sarf ettiler. Bu sadakat ve hizmetin karşılığı olarak birçoğu daha dünyada iken cennetle müjdelenerek kendilerinden sonra gelen nice yiğitlere örnek oldular.
Muhterem Kardeşlerim!
Kerim Kitabımıza baktığımızda; Hz. Lokman’ın, “Yavrum! Namazı dosdoğru kıl. İyiliği emret. Kötülükten alıkoy.”[2], Hz. İbrahim’in, “Rabbim! Beni namaza devam eden bir kimse eyle. Soyumdan da böyle kimseler yarat.”[3], Hz. Zekeriya’nın “Rabbim! Bana katından temiz bir nesil bahşet.”[4] şeklindeki temiz nesil taleplerini görürüz.
Elbette ki bütün bu yakarış ve istekler; emanete riayet edecek, yeryüzünü imar edip fitne ve fesada onurlu bir duruşla karşı koyacak bir nesil oluşturma çabasının tabii sonucuydu. Zira toplumların ayakta kalmasını ve bekasını sağlayan en önemli güç, nesebi temiz, millî ve manevî değerlerine bağlı, özgüven sahibi, gayretli ve nitelikli bir genç nüfusa sahip olmaktır.
Kardeşlerim!
Neslin yetiştirilmesi kutsal bir görevdir. Bu vazifeyi Allah bizlere tevdi etmiştir. “Hiçbir baba, çocuğuna, güzel terbiyeden daha üstün bir hediye veremez.”[5] buyuran Resulullah Efendimiz de bu vazifenin önemine işaret etmiştir. Ama ne hazindir ki, çoğu zaman söz söylemeye kıyamadığımız evlatlarımızın yanlışlarını görmezden gelebiliyoruz. Geçici mutlulukları uğruna onların ebedi mutluluklarını ihmal edebiliyoruz. Oysa, bizler en büyük kayıplarımızı, üzerimize düşen sorumluluklarımızı ihmalden yaşamaktayız.
Değerli Kardeşlerim!
Acaba hiç düşündük mü? Yaratılış itibari ile ne farkımız var, yavrusunun helâki endişesiyle Safa ve Merve arasında nefes nefese koşan Hacer annemizden? Ciğerparesi Yusuf uğruna ağlamaktan gözlerini yitiren Yakup Peygamberden? İsmail’in kurban olarak adanmışlığı Allaha değil miydi? Peki biz, yavrularımızı nelere kurban verdik, hiç düşündük mü? Düşünelim kardeşlerim. Çünkü geleceğimiz, umudumuz, göz nurumuz yavrularımızın iman ve ibadetteki eksiklikleri ile birtakım yanlış alışkanlıkları üzerinde durmamak, onlara yapılabilecek en büyük ihanet olacaktır.
Yüce Kitabımızda, insan onurunu zedeleyen her türlü kötülüğe karşı ibadetin bir kalkan olduğu haber verilir.[6] Öyleyse bu ilahi tespite kulak vererek kendimizi ve çocuklarımızı ibadet kalkanı ile her türlü tehlikeden koruyalım. Gönüllerimizi vahyin ulvî ikliminde, Kur’an ahlakı ve Peygamberimizin sünneti ile tezyin edelim. Evlatlarımızın gerek imânî, gerekse diğer hususlarda eğitimini öncelikle ailede anne-babadan alacaklarını unutmayalım. Yüce Rabbimizin, “Ey iman edenler kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun.”[7]çağrısına hep birlikte kulak verelim.
Sevgili Gençler!
Bilmelisiniz ki, gençlik dönemi insan hayatının sermayesidir. Böylesine değerli bir sermayeyi boş uğraşlarla heba etmeyelim. Vatanımız, dinimiz, kutsal değerlerimiz ve güçlü geleceğimiz için ulvi gayeler edinelim. Gençliğimizde ahiretimizi imar ederek sermayemizi kazanca dönüştürelim ve ebedileştirelim. Peygamberimiz, kıyamet günü arşın gölgesinde barınacaklar arasında Rabbine ibadet ederek yetişen gençleri de saymıştır. Efendimizin bu müjdesi bizleri hayra, güzelliğe ve Allah’a ibadete teşvik eden manevi bir güç olsun.[8]
Kardeşlerim!
Geçtiğimiz Cumartesi günü Hatay Reyhanlı’da meydana gelen hain saldırı hepimizin malumudur. Bu vesileyle başta Reyhanlı'da yaşayan kardeşlerimiz olmak üzere tüm milletimize baş sağlığı diliyor, bu menfur saldırıda vefat eden kardeşlerimize Yüce Allah'tan rahmet, yaralanan kardeşlerimize de acil şifalar niyaz ediyoruz. Rabbim, milletimize bir daha böyle acılar yaşatmasın, birlik ve dirliğimizi daim eylesin.

[1]Ahmed b. Hanbel ,Müsned, IV , 151.

[2]Lokmân, 31/17.

[3]İbrahim, 14/40.

[4]Âl-i İmrân, 3/38.

[5]Tirmizî , Birr, 33.

[6]Ankebût, 29/45.

[7]Tahrim, 66/6.

[8]Buhâri, Ezân,36.

Hazırlayan: Ömer Arif
Tashih: Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü | Ashabı Suffa' Medresesi

Kuranı terk eden ümmet olduk allahın kitabının yanında başak kaynalara bakarak dini yaşadı umarım kötü gün gelmeden atalarımızın öğrettiği namazı değil rabbiminzin istediği namazı kılar (yapar)hayırlı bir nesil oluruz

Kusuruma bakmayın sizi sinirlendirmek yada üzmek amacım değil ben kendim ve toplumu katiyorum bu konuya ben biryerden alıntı yapmıyorum kurandan anladığımı yazıyorum sudan çıkmış balık gibiyim özürüm buu yönden dir
Bugünü mübarek klan nedir yaptilarimizmi allahın yapmasını istediklerimi açın cuma süresini bakalım dogrumu yapıyoruz?

TÜKENMEYEN ZENGİNLİK: KANAAT
Değerli Kardeşlerim!
Peygamber Efendimiz (s.a.s), Kur’an-ı Kerim’de gelip geçici olduğu defalarca belirtilen dünya hayatı için aşırı derecede hırs yapılmasını istemiyordu. Bir gün Tekâsür suresini okurken ağzından şu cümleler dökülüverdi:
“Ademoğlu, ‘Malım, malım’ der. Ey Âdemoğlu! Acaba yiyip tükettiğinden, giyip eskittiğinden ve sadaka verip âhirette karşılığını almak üzere önden gönderdiğinden başkası senin malın mıdır? İnsan ölür gider, malını başkalarına bırakır.”[1]
Kıymetli Kardeşlerim!
Rahmet elçisinin bu anlam yüklü sözleri, bir gün başkasının olacak dünya malı uğrunda insanın kendisini helak etmemesi gerektiğini vurgular. Zaman zaman dünyanın faniliğini unutan ve malının, hırsının esiri olanların durumunu ibretli bir şekilde ortaya koyar.
Allah Resûlü, hayatı boyunca kanaatle, paylaşma ile elde olanı artırmanın yollarını öğretmiştir bizlere. Gönül dünyamızda hırsa ve tatminsizliğe geçit vermememizi istemiştir. Yüce Rabbimiz de “Yeryüzünde hiçbir canlı yoktur ki, rızkı Allah'a âit olmasın. Her birinin (dünyada) duracakları yeri de, (öldükten sonra) emaneten konulacakları yeri de O bilir…”[2]ayetinde rızık konusunda gereksiz endişelere ve tamaha kapılmanın yersiz olduğunu haber vermiştir.
Kardeşlerim!
Kanaat, insanoğlunun Rabbi nezdindeki değerini yükselten nadide meziyetlerden birisidir. Kuvvetli bir imanın ve Allah Teâlâ’ya sonsuz güvenin tezahürüdür.
Bizler, iki vadi dolusu malımız olsa üçüncüsünü arzulayacak[3] bir mizaçta yaratılmışız. Ama her türlü nimetle olduğu gibi dünya malıyla da imtihana tabi tutulmaktayız. “Allah, rızkı dilediğine bol verir (dilediğine de) kısar.”[4] ayetinde belirtildiği üzere kimimiz varlıkla kimimiz de yoklukla imtihan edilmekteyiz. İmtihanımız her ne olursa olsun kanaat kulluğumuzun vazgeçilmezidir. Aynı zamanda şükrün en üst derecesine ulaşmak için sahip olmamız gereken ahlaki bir erdemdir.[5] Zira, elinde olanla yetinmeyi bilenler gereksiz ihtiraslardan, hırs ve tamahtan uzak durur, kendilerini yiyip bitirmezler. Allah’ın takdirine teslimiyetle de kulluk şuuru içerisinde hareket ederler.
Resûlullah Efendimiz (s.a.s)’in “Gerçek zenginlik mal çokluğu değil, gönül tokluğudur”[6] sözünde ifade ettiği gibi bitmez tükenmez bir hazinedir kanaat. Gün gelir mal tükenir ya da el değiştirir. Elimizde kalacak ve bizi kurtaracak olan ise sâlih amellerimizdir. Servetimiz, güzel işlerimiz değil de mal ve mülkten ibaretse bu dünyadan göçerken yanımızda götüreceğimiz ne kalır?
Kardeşlerim!
Geliniz, Rahmet Peygamberi’nin şu tavsiyesine kulak verelim: “Hayat şartları sizinkinden daha kötü olanlara bakın; sizden daha iyi olanlara bakmayın. Bu, Allah’ın üzerinizdeki nimetini hor görmemeniz adına daha uygun bir davranıştır.”[7] Dünyalık rızkımızı temin etmek için çalışırken, gözümüzü hırs bürümesin. Yatırımımızı gönül hazinemize yapalım. Peygamberimizin, şu duasına amin derken dünyada bir dilim ekmeğe, bir yudum suya, barınağa muhtaç olanlar gözlerimizde canlansın: “Allah'ım! Fayda vermeyen ilimden, ürpermeyen kalpten, kabul edilmeyen duadan ve doymak bilmeyen nefisten sana sığınırım.”[8]

[1] Müslim, Zühd, 3-4.

[2] Hûd Sûresi, 11/6.

[3] Müslim, Zekat, 116

[4] Ra’d Sûresi 13/26.

[5] İbn-i Mâce, Zühd, 24

[6] Buhârî, Rikâk, 15.

[7] Müslim, Zühd, 9.

[8] Nesai, İstiâze, 21.

Benim hep merak ettiğim bir konu var...Cuma günü hutbelerinde işlenecek konular nerede ve nasıl belirleniyor???Benim gözlemlediğim şu doğrudur veya yanlıştır ama hep belirli gün ve haftalar şeklinde gidiyor sanki...Mesela namaz kılan bir kişinin önünden geçmenin durumu ile ilgili hiçbirşey duymadım ben ve camilerimizde çok oluyor bu cuma hutbelerine biz vatandaş olarak talepte bulunabilir miyiz?yardımcı olabilecek var mı?Allah razı olsun...