Yetim kalmış bir günün ahirinde
Ruhun aleminde zamanın ve mekanın sözü olmazmış;
Yüreğin ruh alemini özlediği yerde de zaman, bereketten çalarmış;
Mekan aşktan gün geçermiş hızlıca; yüreğin özlemi artarmış.
Mekan şahit olduğu aşk'ın sırrından vermezmiş artık yüreğe...

Aşk, aşk'ı hakkıyla dileyenlerin diyarına hicret etmiş
Ensarlarının yüreğine inşirahı yaşatmaya gitmiş
Geride kalanlar yetimliğinden bihaber kalmışlar;
İç acılarının yetimliklerinden olduğunu bilememişler...
Geride kalanlar sol taraflarının,
Aşka olan özlemden sızladığını anlayamamışlar...
Onlar...
Aşk'ın dileyene, özleyene vefasını anlayamamışlar...
Aşk yare en ziyade yakışan...

Geride kalanların her şeyi yetim kaldı aslında;
Sözleri yetim;
Yare dokunmadan, yürek ikliminden geçmeden dudağa dokunur;
Muhatabının yüreğine yaralar açar

Sükutları yetim; duaya burak olmaz; tebessümü setreyler...

Geceleri yetim; bir boyun eğişe şahitlik etmez;
Bir yorgunluğun ahirinde gelir ve geçer...
Günleri yetim; halleri aşkı örmez;
Günlük telaşların gölgesinde kalır;
Aşk'ın güneş olması bir şey ifade etmez onlar için...

Ey aşk!...
Ey vefanın sadık dostu;
İnşirahın hira'sı...
Geride kalanların yetimliğini hatırla;
vefasızlıklarını cehaletlerine ver...
Sen bir yüreği dahi bıraksan orası artık talan olur;
Bir çorak toprak misali, bir çöl misali...
Oysa bir yürek değil binlerce yürek gerilerde kaldı...

Ey aşk...
Bilir misin buralara yetimlik çok dokundu;
Özlediğimizin sen olduğunu hissettir de gel artık
Sana vefa yakışır; bize acziyetin yakıştığı kadar.
Sana cömertlik yakışır; bize "dileyen" vasfının yakıştığı kadar.
Sana dönmek yakışır;
Dönmek ve geride kalanların yüreğine inşirahı yaşatmak...

Ey aşk;
Gel günümüze, gecemize, sükutumuza,
Kelâmımıza mana kat gel !.

Çölde bir iz var;
Belli ki aşk geçmiş buralardan,
Çünkü çöldeki tek mahfuz iz aşkındır...