Su kendıne sırdaş arıyordu.Önce buluta verdı sırrını.ağır geldı sır buluta.Saganak saganak döktü suyun bütün sırlarını.Sonra göle gıttı su.Ona anlattı derdını.Bu arada bulut suyun sırrını yagmur yapıp,dolu yapıp,kar yapıp savurdugu için zaman zaman tasıyordu göl ve çıkıyordu suyun sırrı ıyıce açıga.Sonra nehre verdı su sırrını.Nehır de aldı suyun sırrını,çektı gıttı.Dereye verdi.Dere bıraz daha yavas olsada nehırden,o da götürdü suyun sırrını bır baksa bılınmeze.Çaglayanlar,şelaleler,akarsular…Hepsi kayboluyordu bır anda.Sonra bırgun su takıp ettı dereyı.Dereye okyanusa kavusunca fark ettı su;bütün sırların akarsularla,ırmaklarla,çağlayanlarla okyanusa tasındıgını.Karar verdı su.Sırrını okyanusa verecektı.öyle de yaptı.Bütün sırlarını okyanusa verdi.Artık suyun sırrını okyanustan baskası bılmıyordu.Ne taştı okyanus,ne de bır baskasına tasıdı suyun sırrını,ne de kurudu.Geçenlerde karsılastık suyla.Bir bardaktaydı.Suskundu.çok ugrastım konusturamadım.Ben tam gıderken “Dur” dedı,durdum.”OKYANUS YUREKLI DOSTLAR BULMADAN SAKIN KONUSMA!TAŞIYAMAZLAR,KALDIRAMAZLAR SENIN YÜKÜNÜ;CANINI YAKARLAR,UTANDIRIRLAR!” dedi.
Çevrenızde hep”okyanus yureklı” dostlarınızın olması dılegıyle…
çok zarif!
.
Bunu ilk beğenen sen ol.
Son Düzenleme: 09-09-2009, Saat:09:04 AM, Düzenleyen: taha yusuf.
