Bir gün Hasan Basri (r.a.)'ın yanında,cehennemde bin yıl azap çektikten sonra çıkacak bir kişiden bahsederler.

Hasan Basri hıçkırıklarla ağlayarak:

“Keşke onun yerinde ben olsaydım.”der.

Yanındakiler şaşkınlıktan bakakalırlar.

Böyle büyük bir âlim, takva ehli bir zat, nasıl olur da cehennemde bin yıl azap çekecek bir adamın haline imrenebilir?

Hasan Basri “keşke”sinin sebebini açıklar:

“O sonunda Cehennemden çıkacak. Benim ise çıkacağım belli değil!”

duymuştum bunu

biz ise o adamın biz olabileceğimizi düşünmeyiz

demekki yükselmek için alçalmak gerekiyormuş

alçalarak yükselmiş büyükler

bizse kendimize toz kondurmuyoruz maalesef

teşekkürler

@Zafer, ben teşekkür ederim.
Korku ve ümit beraber olmalı..

bazen çok ümitli oluyorum..dışarda ki insanları görünce..haramdan uzaklaşmaya çalıştığımı..ne olursa olsun ALLAH rızası için yaşadığımı düşündüğüm zaman..

ama bazende öyle korkuyorum ki..geçmiş ve gelecek günahlardan..bilmeden yaptıklarımızdan..benden daha üstün bir kul gördüğümde..bu kul dururken benmi göreceğim cenneti diyorum

Allah'ın cehennemi geniş olduğu gibi cenneti de geniş;
hatta cehennemin 7 kapısı varsa cennetin 8 kapısı olduğu söyleniyor.
Biz, kötülük yapan kullara bakıp biz öyle değiliz diye rahatlamayıp, dediğin gibi bizden daha iyi dinini yaşayanlara imrenmeliyiz.
Veli kullar; zihinlerinden bile hata işleseler, çok üzülüp tövbe istiğfar ederlerdi.