Bugün şöyle düşündüm.
Acaba kaç kişi var hayatımızda sevdiğimiz? Birden fazla kaç kişiyi sevebiliriz? Soruyu kasıtlı böyle sordum. Yanlış anlamalara, usta işi tezvirata uygun bir sual havasında... Oysa demek istediğim çok açık ve ben bu mevzuu Fromm'dan başlayarak üzerine onlarca metinler inşa edilen "sevme edebiyatı"na bir katkı olsun diye açmadım. Aksine başka bir şey söylemek istediğim şey. Ben şunu fark ettim, sevemiyoruz. Üzümün çöpü armudun sapı misali. Sağdan say kimse yok, soldan say aynısı. Mükemmel miyiz? Hayır. Seçilmiş miyiz? Hayır? Bir tane miyiz? Hayır. Ee ne bu istiğna, ne bu kibir, ne bu namütenahilik havaları.
Ben bugün bir şey fark ettim, kimseyi sevmeye mecalimiz yok bilirdim. Ondan değilmiş bütün bu yoksulluk. Sevmeyi bilmiyor muşuz. Vaktimiz yokmuş sevmeye. Emek vermiyormuşuz yeşertmeye kurulan dostlukları, destek olmuyormuşuz tükenmeye yüz tutmuş sıcaklıklara üflemeye.
Bizden bir şey olmazmış, buna artık ben de inandım.
necdet subaşı
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Bugün şöyle düşündüm.
Bugün şöyle düşündüm.
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi