Allah cümlemizden razı olsun inşALLAH

-maddi durumunuz çok iyi çocugunuz hakkında ki kararınız nasıl olurdu küçük yaşlarda tabi.
-çocugunuz çalışmak istiyor ama çok zenginsiniz ne yapardınız
-çocugunuz çalışmak hiç istemiyor ama ihtiyaç geregi çalışması lazım ve okul masraflarını üstlenen birileri var nasıl bir yol izlersiniz çocugunuz için...

Annelik içgüdülerim asla çalıştırmam diyor.
Ancak duygusallık çocuğu daha çok hırpalanmasına sebep oluyor.sürekli yavrumun üstünde gölge gibi dururken farkına vardım ki ben olmadan hiç bir şey yapamaz hale geldi.Şimdiler de duygusal olarak aşırı yakınız diğer her konuda bir adım uzak.
Yani çocuklarımız sadece bizim yanımızda büyümüyor.Aile büyükleri var.Arkadaş çevresi ileride okul dönemi olacak.
Bütün bunları bilip uzaktan gözetim altında tutmak en mantıklısı.
Çalışma konusuna gelince.kıyamıyor insan küçücük ellerine ayaklarına.
dedim ya hayatının her alanında anne baba olamıyor yanında.
En azından var olabiliyoken yavaş yavaş adım adım kendinin bir birey olduğunun farkına varması lazım diye düşünüyorum.
Çocukluğunuda yaşamalı hayatın gerçeklerinin bilincinde de olmalı.

Pedagog Adem Güneş kitabında çocukları belli bir yaşa kadar koruma görevinin anne babaya verildiğini,
o döneme kadar çocuğun her türlü tehlikede anne babanın korumasında olduğunu,
ayrıca her çocuğun aynı çocuk gibi görülmemesi gerektiğini,
her yaşı olduğu gibi yaşamasının önemini,
herşeyden önce bağlanma olayını çocuğun ailede yaşaması gerektiğini,(çocuk anne ya da baba ile sağlıklı bağlanma yaşayamazsa bunu ilk duygusal yakınlık yaşadığı kişi ile yaşayacaktır.bu kötü huylu bir arkadaş olabilir yahut kötü huylu bir insan örneğide olabilir)
kısacası sağlıklı bir insan yetiştirmenin daha çocukluktan geldiğini ve
çocuktur diyip geçilmemesi gerektiğini anlatıyor...
Çocukluk dönemini en az sorunla atlatırsa sağlam adımlar atabilir.
Bu yazdığım kadar kolay olmuyor ben yapabiliyomuyum hayır.
en azından çabalıyorum :D Biliyorum neler yapılması gerektiğini uygulamada sıkıntılar çıkıyor haliyle
Allahım hayırlı evlatlar yetiştirmeyi nasip etsin hepimize.

Ben başka bir şey sorucam. Iş çocuk eğitim vs derken.

Bizim aile yapısının dinle pek bir alakası yoktur.
Gelenek ağır basar.
Annem babam mürekkep yalamış insanlar kendi iş sahalarında hatırı sayılır yerleri de vardır,
Vardır da bu din konusunda geri de kalmışız.yani merkeze pek koymamışız.

Ya bu dinsizlik hiç mantıklı bir şey değildirden yola çıkarak kendi çabımda 5 senedir uğraş veriyorum.
Ailem de geçici bir heves olduğunu filan düşünüyor çoğu zaman. Bu yuzden köstek olmadılar hamd olsun. Yani şanslıyım da. Onlara göre çok ters gelmeyen bir şey olduğunda çatışma çıkmıyor.

Ben kendimde görmüş olduğum dinsel eğitim de ki vakit kaybını kardeşlerim için olsun istemiyorum.

Mesela namaz meselesi ?
Babam sen ne yaparsan yap ama kimseye karışma diyor.

Yani yaşlanınca kılarsın mantığı var.
Sorun şu
Madem burada eğitimciler var

Benim abla olarak yaklaşım tarzı ne olmalı ?
Bir de aileme karşı tutumum nasıl olmalı ?

Çocuk eğitimi eyvallah filan da bazen mesele tam tersi olunca ne yapacağım konusunda kararsız kalıyorum.

Bugune dek en buyuk destekçim
Rahmetli Ayşe Şaşa idi.
Onunla tanıştığım günden beri her gün arar nasılsın şekerim durumlar nasıl diye sorar sürekli fikir verir yardım ederdi.

Kendi arayış sancılarımdan dolayı çok kapı gezdim.
Fakat bazen aldığımız bilgiyi doğru yorulamadığımız ve uygulamadığımız zaman ciddi sorunlar olabilir düşüncesiyle nadasa bıraktığım mevzular çoktur.

Eyvallah.. Sağolun.