Eskiden Öyle Güzel Cahildik ki...

Televizyon yoktu.. Gazete de her zaman olmazdı.
Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç!
Dışarıda kar...

Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki.
Kuzinenin üzerinde demir maşa...
Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri.
Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış ekmek kokusu...
Sucuk lükstü. Yumurta lezzetli.
Ekmek her zaman ekmek gibi...
Bir kez olsun kümesten yumurta almamış,
bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve fakat alışveriş
merkezlerinin restoran katlarında boğucu bir gürültü ve havasızlık
içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar ve gençler için ben ne kadar yaşlıyım...

Dışarıda kar...
İçeride kanaat...
İçeride huzur...

Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı.
Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç!
Portakal kabuklarını sobanın üzerine dizer,
kokusuna râm olurduk.
Kestane közlemek büsbütün bir gecenin akıllara seza mutluluğuydu.
Sonra illa ki, büyüklerin anlattığı hikâyeler, hatıralar...
Birçoğu arızalı ve tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma
dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar yerine,
geniş ve besleyici bir masal dünyası...
Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret
kalacağımız kimin aklına gelirdi?
Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi,
sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi kokardı.

Çay da kokardı... Domates de...
Bütün bu nefasete, küçücük bir bakkal dükkânının zenginliği yetiyordu.
Dışarıda kar...
İçeride huzur...
Zam endişesi, doğal gazın kesilme korkusu,
yolda kalma telaşı, rejim tehlikesi...
Kimin umurunda...

Ne güzel cahildik.
Mutluluğun resmini çiziyorduk ...

valla resmi gördüm duygulandım.. Aynende öyle "biz ne güzel cahildik"

hatırlıorum o sobanın sıcaklıgı tüm aileyi ısıtırdı.. ben havludan bebek yapardım.. abim arabalarıyla oynardı.. ve kar yagardı.. ellerimiz üşümeden,, kara dokunmaya korkmadan dışarı koşardık.. ama sessizce.. cunku buyukler karda üşürler.. ama bilmezler ki kar bizim yüregimizi ısıtırdı..
ardından üşümüş ve kızarmış parmaklarımızla eve gelirdik.. sobanın borusuna tutunurduk.. parmaklarımızın buzunu cözmeye calısırdık.. ellerimiz sızlardı... ne guzeldi o gunler.. mutlulugun oldugu gunler..

eevtttt ben hep o sehbanın ıcıne otururdum..ve abim de cekerdi beni..ne kadar cok degişmişiz.. kısacık ömürde..

..ahh küçüklük.. ahh cocukluk..

hiç böyle düşünmemiştim.. manidar.. güzel..

şu sandalyeye çıkıp kardan adama bakan aynı ben :D
yanımda da abim...

bu resim sanki bizim evi çizmiş
ahhh ahhh
ne güzel günlerdi....