Acın bitmeden, ben bittim. Madem hayaller benim üzerime yıkılacaktı da, neden senin üzerine kurmama izin verdin? Madem gitmeye erkendin de, neden bende geç bittin? Bu soruların cevabı sendeyken, cevapları ben kendime verdim. Suçlu senken, hep seni seven kalbimden nefret ettim. Yine de sana duyduğum kin, kendime duyduğumdan fazla olmasına rağmen, yine seni, yenilerek seni defalarca sevdim. Söyle sevgilim, ömrüme takılıp yüreğime düştüğünde, ellerimi neden el gibi tuttun?

Yüreğinde kendimi ararken, yüreğimde seni unuttuğumsun. Biliyorum benden birkaç gün önce yaşama tutundun ve biliyorum hatırına gelmeyen her dünlerde beni unuttun. Zor değildi seni unutmak. Ben imkansızı seçtim. Seni sensiz de sevmeyi seçtim, beceremedim. Aşk tek kişiliktir, dediler. Kendimden geçtim. Aşk yaşamaktır, dediler. Ölümü seçtim. Yine de bir bende ben, sana yetemedim.

Unut dedi sonra hayat. Hayatı yaşamayı unuttum. Ne vakit el ele gezen bir çift görsem, sende bir el bile olamayacağımı biliyordum. Buna rağmen sevmeyi unuttum da, bir seni nasıl sevdiğimi unutamadım.