Yar…
Gelme,
Bir teselli verme,
Gözyaşlarını artık silme…

Yüreğimde ki
Acıyı merak etme
Her gün yalnızlığa iten
Kederi temaşa etme

Huzuru
Zehreden nedensizliği
Çözmek için bir gayrete girme

Alıp götüren
Hicranıma ses etme,
Yüreğimde ki hüzün
Vadilerini incitme

Bir
Ümit, verme,
Bir umutla karşıma dikilme

Ecele
El verdiğini söyleme,
Ölüme gittiğinden bahsetme

Yüreğini
Daha fazla incitme,
Kabuk tutmuş
Yaramı yeniden zedeleme

Ne
Hasretin adını an,
Ne sevginin farkına şimdi var,
Sevda hassasiyettir yar

Artık
Ne söylesem,
Boyun büküp sabretsem

Yüreğimi
Titreten elemi ruhumla
Götürsem, ümit vermesem

Ölmenin sükûnetini
Yaşarken terennüm etsem,
Uzak diyarlara çekilsem

Hatıralarla
Kalan nefesi tüketsem,
Kahrı tedavi etsem,
Gönlümü teskin eylesem

Ne gelenin
Ve ne de gidenin
Gözlerine hüzünle baksam

İçimde
Sakladığım acımla,
Adım adım toprağımı kazsam

Servilere
Hüzünle baksam,
Tenimi okşayan
Rüzgârın halinden bir anlasam

Ufkun kararan
Çehresinde sabahlayıp, sessizliğin
Efkârında topladığım çıraları yaksam

Her
Hangi nefes
Gelirse yanıma, hiç hayıflanmasam

Yıllara sâri
Sukutumdan kalan
Güfteleri muhabbet içinde anlatsam

İster anlasın,
İsterse anlamasın, yeter ki
İçimde ki yangın biraz olsun rahatlasın

Son dem
Hicranım arınsın,
Ruhum huzura kavuşsun, ölüm
Nefsimi korkutmasın, tebessümle baksın

Mustafa Cilasun