Yama üzerine yama dikmekten bıkmışım. Örs gibi katılaşmış ruhuma çekiç yemekten bıkmışım. Emanetleri “benim” bilmekten bıkmışım. Kimsenin uğramadığı dükkânlarda nasihat biçmekten bıkmışım. Kainat ilahisinde çatlak sesler duymaktan bıkmışım. Okunan her kitabın silaha dönüşmesinden, egoizmin sıçrattığı kan lekelerini temizlemekten bıkmışım. Ekranda usulca can veren bir çift gözün ruhuma biçtiği kefeni yok saymaktan bıkmışım.
Uyanık olmaktan, görüyor olmaktan, anlıyor olmaktan, sap gibi durmaktan bıkmışım. Şu an sadece başımı bir çocuğun mezarına koyup uyumak istiyorum.
Eskiler uyuyanın üzerine kar yağarmış derler…
Bırakın yağsın.
Ölü bebeklerin içine yağan kar, benim üzerime yağmış çok mu?

ayşegül genç

Teşekkürler, çok manalı..

Çok manidar , Teşekkürler ..

Bir gün kendimizi bu kadar bıktıracak sebepleri bir tarafa bırakır, nerede olsak , hangi hal üzere olsak ta, tüm sebeplerin rotasını BİR TEK tarafa çeviririz..o zaman görürüz ki bizi bıktıran sebepler her ne ise rıza makamının gülbahçesine davet eden gülü oluvermiş...böylece hem dünya hem ahiret saadetinede kavuşmuş oluruz..inş..