Günümüzün aşklarına baktığınız zaman vızır vızır mesajlar, bir anı bile boş bırakmama, hiç özleyişe yer bırakmama. Sevgilinin yüzünü her an hazır ve nazır yanında isteme... O zaman işte vuslatın bir anlamı kalmıyor. Hep "online" olduğumuz zaman, mevcudiyetin bir anlamı kalmıyor. Biraz bedenler arasına mesafe koymak lâzım, kelimeler arasına mesafe koymak lâzım, yaşantılar arasına mesafe koymak lâzım. Çok insanla olduğumuz zaman, biraz insandan uzlete çekilmeyi başarmamız lazım. "Halvet der encümen" diyebilmemiz lâzım. Bir şeyi çok yaptığınız zaman hani meşhur sözdür ya; zıddına inkılap eder. Çok konuştuğunuz zaman o iletişimsizlik hâline geliyor. Çünkü o zaman dinlemeye pay bırakmıyoruz. Dinlemenin olmadığı bir iletişim olmaz. Günümüz toplumunda maalesef "Benim sesim galip gelsin" zihniyeti artık politik bir söyleme dönüşüyor ve seslerin birbirini yendiği, birbirini bastırdığı bir arenada dolaşıyoruz. Halbuki sesler birbirine yer açsa, birbirine değse, birbirinden yararlanan bir konuşmayı geliştirse; bize şifa olacak. Gürültünün kimseye şifa verdiği görülmemiştir.

Kemal Sayar