ama Sen utandırmadın, yine yine yine huzuruna aldın beni.
Her secdede rahmetinle okşadın alnımı.
Her rükûda “aferinler” fısıldadın gönlüme.
Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu.
Yüzüme vurmadın. Azarlamadın. Aşağılamadın.
Hepten umut kesmedin benden. Yok saymadın. Utandırmadın.
Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im.
Kimselere söylemedin.
Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi,
bir Senin beni ayıplamandan korkmam.
Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım.
Başka kime söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım?
Ben böyleyim RABBim...
Dilsizim....
Çaresizim....
