Böyle puslu havalarda gelip içimde çello çalan biri var, canıma okuyup gidiyor.
“Kimse yok mu?” diye seslendi cesaretini toplayan biri, “Yok!” dediler hep bir ağızdan.
...
İnsanın kırılan dallarını kimse temizlemiyor ve taze filizlenmeleri de kimseyi sevindirmiyor artık.
Takvimde ne yazdığına aldırmadan pembe pembe açtı yine arka bahçedeki toy badem ağacı, günler boyu kırağının derdi yine bana düşecek.
...
“Ben hep bekledim” dedi belli belirsiz, “olduğunda seni, olmadığında herhangi bir şeyi!”
...
Bazı sözler sanki ölü doğuyor!
Herkes herkesi durmadan sağduyuya çağırıyor ama hep kendi sağduyusuna!
Bir yanlışı sürdürülebilir kılmak için bulduğumuz günübirlik çarelerle yaşamaya çalışıyoruz.
“Ölüme çare bulunmuş” diye seslendi bir münadi. “Ama biz hayata çare arıyoruz!” diye söylendi kalabalık./Gökhan Özcan
paylaşım için teşekkürler