Aşka geldim!
dedim ey aşk! seni şairlerden sordum
her biri başka şeyler söyledi…
kime sorsam başka başka cevaplar verdi…
ama hepsinin ortak bir yönü vardı
seni anlatırken hep vuslattan söz ediyorlardı
sana en yakın onu görüyorlardı…
ey aşk, madem sana en yakın onu görüyorlar
karar verdim seni 'vuslat'tan soracağım
belki de o seni tanır, sırlarını bilir…
vuslata erdim…
dedim 'ey vuslat! aşkı tanıyor musun?
dedi: 'oda kim'
dedim: 'tanımıyor musun aşkı..?'
dedi: 'hiç duymadım'
dedim: 'nasıl duymazsın, herkes senin aşkı tanıdığını söylüyor'
dedi : 'bilmiyorum hiç duymadım, görmedim…'
…
hayretler içinde kaldım…
aşka geldim…dedim: 'ey aşk! vuslat seni tanımıyormuş ne diyorsun bu işe..?'
…
ey aşk neden gülüyorsun,
bana bir şeyler söyle, öyle bakıp bakıp gülme…
ve aşk dedi: 'ey benim müptelam! 'vuslat beni tanısaydı adım aşk olur muydu hiç…'

Denilmiştir ki

.Vuslat...Şekilsiz ve boyutsuz… Nur olarak, Maşukun nurlarına gark olmak. Ancak, bu ‘bulmak’ henüz ‘ham’ olanların buluşması, kavuşmasıdır. ‘Yalancı vuslat’…

Asıl hedefe varmaya daha çok yol vardır. Bu ilk ‘bulma’dan sonra, âşık, bir de bakar ki yine kaybetmiş sevdiğini. Hallerden hallere, makamlardan makamlara geçer. Düşe kalka, rehberinin gösterdiği ufuklarda yol alır. Maşuğun adı da sanı da kalmamıştır ortalıkta.

Âşık, hayretler vadisindedir. Tam buldum derken; bulamamanın ‘bulmak’ olduğuna inanmaya başlar. Şu aciz ve fani insan nasıl bulsun Ebedi, Sermedi olanı…

Derken, âşık, maşukun inayetiyle tevhid denizinin sahillerinde bulur kendini. Tevhidin hakikat halini tefekkür ederken, bir de bakar ki bir kendi var; bir de Maşuk’u.

Maşuğuna varamadığı gün gibi aşikardır. Gördüğü ve yaşadığı onca maceradan sonra, şaşkın, bedbin, çaresiz, kalakalır…

İşte, asıl vuslat; aşığın yüce ‘kulluk’ makamına kabul edilmesinden sonra olur. Ve aşık, vuslatın da çalışmakla değil, ilahi lütufla olduğunu bir kere daha anlar.

Yüreğinize sağlık ELEZ yüreğinizden dökülenler eşdeğer şeyler aşkı da vuslatıda anlamış gibisiniz.. dilerim Rabbimden ilahi lutuf ile ve duayı azam ile vuslat nasip olur...

ve aşk dedi: 'ey benim müptelam! 'vuslat beni tanısaydı adım aşk olur muydu hiç…'